บทที่ 84 พลอดรักกันดีๆ นะ (4)

“ถึงแล้วค่ะ” เธอปลดเข็มขัดนิรภัยออก ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว ทั่วทั้งชุมชนเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใดๆ

“อืม” ไป๋เย่ฉิงท่าทีนิ่งเฉย เขายื่นมือถือส่งให้เธอโดยไม่พูดอะไร เซี่ยซิงเฉินจึงเปิดประตูรถและเดินลงจากรถไป เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและจึงหันกลับไปพูดกับเ

บทที่ 85 ผู้หญิงชอบให้ง้อ (1)

เซี่ยซิงเฉินเองก็คิดถึงเขามาก เธอย่อตัวลงและยื่นหน้าเข้าไปใกล้เซี่ยต้าไป๋ เจ้าตัวเล็กจุ๊บเธอไปหนึ่งที

เซี่ยซิงเฉินยืนส่งคนขับรถที่ประตู เธอพูดขอบคุณเขาอยู่หลายครั้ง เมื่อกลับเข้ามา เธอก็เห็นเซี่ยต้าไป๋นั่งเท้าเปล่าอยู่บนโซฟา เขาหยิบของออกมาจากกระเป๋านั

บทที่ 86 ผู้หญิงชอบให้ง้อ (2)

เซี่ยซิงเฉินนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะได้สติเมื่อได้ยินเสียงของเขาดังมาจากในลิฟท์ “มัวยืนอึ้งอยู่ทำไม?”

เธอจึงอุ้มลูกเดินเข้าไปในลิฟท์และปล่อยเขาลง เธออดไม่ได้ที่ถามอีกว่า “เมื่อกี้คุณพูดเล่นใช่ไหมคะ?”

“ผมดูเหมือนกำลังพูดเล่นอยู่เหรอ?”