บทที่ 14 คืนนั้นยิ่งจดจำได้

เขาถอยไปที่เก้าอี้อีกฝั่งด้วยมาดผู้ดี เพราะแรงดึงจากเขา เธอจึงโถมเข้าไปหาเขาเกือบทั้งตัว

เซี่ยซิงเฉินล้มลงบนร่างเขา ริมฝีปากสีแดงอ่อนนุ่มคล้ายกับว่าจะเฉียดผ่านแก้มเขา เขานิ่งตะลึง ความรู้สึกชาดิกไร้เรี่ยวแรงแล่นไปทั่วร่าง แววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย เซี่ยซิงเฉ

บทที่ 15 เธอคือแมวน้อยแสนซน

ไป๋เย่ฉิงปรายตามองเซี่ยซิงเฉินที่หลับไม่ค่อยเป็นสุขนักอยู่บนเตียงพลางเอ่ยว่า “พ่อแต่งงานกับเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้ ถ้าอยากให้เธอหายเศร้า ก็ต้องให้น้าเขยลูกแต่งงานกับเธอ”

เซี่ยต้าไป๋เบะปากเล็กน้อย มองเขาอย่างดื้อรั้น “แต่ผมชอบคุณมากกว่า”

แววตาไป๋เย่ฉ

บทที่ 16 ว่าที่ภรรยาประธานาธิบดี

สำนักงานประธานาธิบดี

แสงแรกแห่งตะวันทะลุผ่านทิวเมฆ สีทองสว่างไสวปกคลุมทั่วผืนดิน หญ้าเขียวที่ตัดเรียบเสมอกันบนพื้นยังคงประดับด้วยหยาดน้ำค้าง ทุกอย่างดูสดชื่นมีชีวิตชีวา

นาฬิกาแขวนใจกลางจตุรัสไป๋ยวี่ส่งเสียงดัง’เหง่งหง่าง’ ดูเคร่งขรึมและโอ่อ