บทที่ 447 ทำไมถึงไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเลย

เสวียชุนที่ใจลอยทั้งเช้า เป็นห่วงฉือเยว่มาก พอได้ยินเสียงระฆังเลิกเรียนก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที

ดีที่ยังไม่ลืมเด็กสองคน "เสี่ยวเฉียง พาจื่อเฉินกลับบ้านด้วยนะ พวกเจ้าค่อยๆตามมา พี่มีธุระต้องรีบกลับก่อน"

"ได้ครับพี่ใหญ่"

"อาเล็ก ท่านลุงท้องเสียหรือเปล่าคะ?

บทที่ 448 ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น

ฉือเยว่ตื่นหลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม ส่วนเสวียชิงอยู่ที่บ้านหลี่เฟยเล่นกับเด็กสองคนมาพักใหญ่แล้ว จนสาวใช้จากจวนองค์หญิงมาเชิญ ทั้งสองคนจึงมุ่งหน้าไปจวนองค์หญิง

"พี่สะใภ้คะ พี่ช่างมีความสุขจริงๆ เด็กๆโตแล้วก็ดีอย่างนี้แหละ ไม่เหมือนข้ากับพี่เสี่ยวเฟย มีลูกไปไหนทำอะ

บทที่ 449 ไอ้หมาแก่นั่นเป็นพ่อแท้ๆของเจ้าหรือ

"ตอนอยู่ทางเหนือยังพอได้ น้ำแข็งไม่ละลาย แต่มาถึงที่นี่น้ำแข็งที่แช่อาหารทะเลก็ละลาย น้ำแข็งที่เอามาด้วยก็คงละลาย แล้วจะเอาน้ำแข็งที่ไหนมาเติมให้อาหารทะเลล่ะ?"

"ใช้ดินประสิว!"

"ดินประสิว?"

ฉือเยว่ให้คนไปหาดินประสิว ด้วยสถานะของเธอตอนนี้การหาของแบบนี