บทที่ 445 เราอาจจะมีลูกแล้ว

ซูลั่วไปโรงเรียนสตรีบ่อย ได้เห็นหมอสองคนเย็บแผล แม้แต่การผ่าคลอดก็เคยเห็น แน่นอนไม่ได้เห็นกับตา ตอนนั้นเขาแค่ยืนฟังอยู่ข้างนอก พอรู้เทคนิคการผ่าตัดและเย็บแผล ก็รู้สึกว่าเป็นเทคนิคมหัศจรรย์

ช่วงนี้เขาค่อนข้างยุ่ง แม้ตัวไม่ได้อยู่เมืองเหนือ แต่การวางกำลังที่เมืองเหนือก็แ

บทที่ 446 เสียงสะท้อนที่ก้องอยู่สามวัน

วันรุ่งขึ้น ขณะที่ฉือเยว่ยังคงหลับสนิท เสวียชุนได้จัดการทุกอย่างในบ้านเรียบร้อยแล้ว แม้แต่อาหารเช้าที่ฉือเยว่จะรับประทานก็จัดเตรียมไว้พร้อม

เขายังสอบถามแม่นมหรองและแม่นมเอี้ยนหลายเรื่อง เพราะคิดว่าทั้งสองคนเคยดูแลฮองไทเฮาในวัง ย่อมรู้เรื่องการกินอยู่ของสตรีม

บทที่ 447 ทำไมถึงไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเลย

เสวียชุนที่ใจลอยทั้งเช้า เป็นห่วงฉือเยว่มาก พอได้ยินเสียงระฆังเลิกเรียนก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที

ดีที่ยังไม่ลืมเด็กสองคน "เสี่ยวเฉียง พาจื่อเฉินกลับบ้านด้วยนะ พวกเจ้าค่อยๆตามมา พี่มีธุระต้องรีบกลับก่อน"

"ได้ครับพี่ใหญ่"

"อาเล็ก ท่านลุงท้องเสียหรือเปล่าคะ?