บทที่ 435 ตะกร้าอาหารทะเล

ทั้งสามคนคุยกันจนดึกดื่นจึงจบ

วันรุ่งขึ้นนอนจนถึงเวลาเก้าโมงเช้าจึงตื่น ฉือเยว่เห็นว่าสายแล้ว รีบลุกขึ้นแต่งตัว รีบไปอวยพรปีใหม่อาจารย์ที่ในเมือง

เวลาฉือเยว่ไปอวยพรหมอฉิน มักพาเด็กทั้งสี่คนไปด้วย

เมื่อทุกคนไปถึง คนที่นั่งอยู่ในบ้านก็ออกมาต้อนรับทั้งหมด

ฉินรัวหวันจูงมื

บทที่ 436 ฉันจะแต่งงานแล้ว

หม้อหลายใบในครัวถูกจุดไฟพร้อมกัน ไม่นานก็ส่งกลิ่นหอมของอาหารทะเลทั้งนึ่ง ทอด ต้ม ผัด จนคนที่นั่งคุยกันอยู่ที่ลานบ้านด้านหน้าก็ได้กลิ่น

ครู่เดียวกลิ่นหอมก็ไม่ได้อยู่แค่ในบ้านของหมอฉินเท่านั้น แต่ยังลอยตามลมไปถึงบ้านข้างๆ

ทุกบ้านต่างพากันสงสัย: กลิ่นอะไรนะ? ทำไมหอมจังเลย

บทที่ 437 กลุ่มหนุ่มน้อยสง่างาม

"ฉันว่านะ เธอกับพี่หยูน่าจะแต่งงานกันตั้งนานแล้ว ป่านนี้ลูกคงวิ่งได้แล้ว"

รู้ว่าฉินรัวหวันกับเจ้านายหยูจะแต่งงานกัน ฉือเยว่รู้สึกดีใจยิ่งกว่าตัวเองแต่งเสียอีก

"พูดอะไรบ้าๆ

เขาก็มีลูกแล้ว ฉันก็มีลูกแล้ว พวกเราไม่คิดจะมีเพิ่มหรอก"

คนเรามักจะเป็นแบบนี้ พูดเรื่องคนอื่น