บทที่ 32 การคำนับนี้เจ้ารับไว้

เธอคิดในใจว่า ตัวเองจะเปิดคลินิกได้ไหม ดูเหมือนจะพอหาเงินได้บ้าง

แต่นี่ไม่ใช่จุดแข็งของเธอ จับชีพจรก็ยังทำไม่เป็น ถ้าคนป่วยธรรมดามาขอยาหนึ่งสองขนานก็พอได้ แต่จะให้นั่งอยู่บ้านตรวจคนไข้ก็ค่อนข้างยาก

ไม่ใช่มืออาชีพ เส้นทางนี้คงเดินต่อไม่ได้

เธอคงต้องทำเนื้อตุ๋นอย่างซื่

บทที่ 33 ปล่อยลมเหม็น

หวังต้าจู้รู้สึกจริงๆ ว่า ถ้าไม่ใช่ฉือเยว่เสนอที่จะพาเขาขุดกับดักล่าสัตว์ เขาคงคิดไม่ถึงและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

แม้จะเป็นกับดักธรรมดา แต่ก็มีเทคนิคมากมาย ก้นหลุมเป็นรูปกรวยกลับหัว สัตว์ตกลงไปปีนขึ้นไม่ได้

ยังปักไม้ไผ่แหลมที่ก้นหลุม เมื่อสัตว์ตกลงไปจะบาดเจ็บง่าย ยิ่งหนีไม่ได้

บทที่ 34 คนน่ารังเกียจเหมือนแมลงสาบ

คำพูดของยายปากมากทำให้พี่สะใภ้หวังโกรธไม่น้อย ถึงขั้นด่าคำหยาบออกมา

ฉือเยว่ที่เพิ่งมาก็เข้าใจว่าพวกเธอพูดเรื่องอะไร คงเป็นเพราะเช้านี้หวังต้าจู้ไปเขากับเธอ เอาสัตว์ล่าลงมาเยอะ มีคนเห็นเข้าก็เริ่มอิจฉา เลยเริ่มพูดจาเหลวไหล

"ใครจะว่างไปกับเธอล่ะ ฉันไม่ไปหรอก ฉันย