บทที่ 302 ถูกป้อนอาหารสุนัข

หลังจากเสวียชุนจากไป ทุกคนมองหน้ากันไปมา จู่ๆ เสวียชิงก็มองฉือเยว่ด้วยแววตาเป็นประกาย พี่ชายเธอเริ่มเข้าใจแล้ว กำลังพยายามทำให้ตัวเองมีคุณสมบัติตรงตามที่พี่สะใภ้ชอบ ก่อนจะแสดงความจริงใจกับพี่สะใภ้ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!

ที่แท้พี่ชายก็มีจุดประสงค์แบบนี้!

ฉือเยว่นึกขึ้น

บทที่ 303 ใครใช้ให้นางขุดหลุมให้ตัวเองล่ะ

"เธอก็พูดเองว่านั่นเป็นคนอื่น แล้วเธอเป็นคนอื่นหรือ?

เธอก็คือเธอ คนอื่นก็คือคนอื่น อาการตั้งครรภ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ตอนนี้เธอไม่มีอาการแพ้ท้อง อาจจะพอถึงสามเดือนถึงจะไม่อยากกินอะไร หรืออาจจะกินได้อร่อยไปจนถึงวันคลอดก็ได้ แบบนั้นไม่ดีหรือไง"

ฉือเยว่มอง

บทที่ 304 เงาร่างสีขาวที่คุ้นเคย

"แม่จะไปไหนคะ? หนูไปด้วยได้ไหม?"

หลี่จื่อซีได้ยินคำพูดของหลี่เฟยชัดเจน ที่บอกว่าเธอกับพี่ชายไปกับแม่ไม่ได้ เพราะกลัวจะไม่ชินกับอาหารการกิน แต่เธอยังอยากขอร้องดู

"แม่เจ้าจะไปที่ไกล ต้องใช้เวลาหลายวัน พาพวกเจ้าไปด้วยไม่สะดวก พวกเราอยู่บ้านรอแม่เจ้ากลับมาดีกว่า มีป้า