บทที่ 271 แต่งเข้าไม่แต่งออก

เสวียชุนแบกเสวียชิงขึ้นเกี้ยวดอกไม้อีกครั้ง มองส่งเกี้ยวดอกไม้จนลับสายตา

บ้านที่จู่ๆ ขาดไปสองคนก็รู้สึกเงียบเหงาขึ้นมาทันที

หลี่เฉียงจ้องมองหลี่เหวยไม่วางตา เธอไปไหนเขาก็ตามไปที่นั่น

หลี่เหวยรู้สึกขนลุกที่ถูกมอง "เจ้าจ้องมองข้าทำไม"

หลี่เฉียงได้หยุดพักอยู่บ้าน เธอด

บทที่ 272 ชีวิตดำเนินต่อไปตามปกติ

หัวซานผิ่น พ่อของเจ้าบ่าวที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวง หัวเหมิงเหลี้ยงเพียงแค่ส่งจดหมายไปแจ้ง อย่างไรเขาก็มาไม่ทัน บอกเขาสักคำก็เพราะเห็นแก่หน้าหลานชาย

เมื่อหัวซานผิ่นได้รับจดหมาย เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ!

เขาโกรธที่ลูกชายแท้ๆ แต่งงาน แต่เขาที่เป็นพ่อกลับไม่ได้อยู่ร่วมงา

บทที่ 273 เริ่มรับศิษย์

"ได้"

เสวียชุนไม่ได้ถามฉือเยว่ว่าจะรับคนแบบไหน แค่เขียนตามที่นางบอก เขียนเสร็จถึงได้รู้ว่าให้เขาเขียนเนื้อหาอะไร

ฉือเยว่ต้องการหาสาวๆ และภรรยาหนุ่มมาเรียนวิชาแพทย์กับนาง

"เจ้านี่..."

"ท่านสร้างโรงพยาบาลใหญ่ขนาดนั้นให้ข้า ข้าไม่อาจปล่อยให้ว่างเปล่าได้ ต้องใช้ประโยชน์

อีกอย