บทที่ 214 นี่แหละชีวิตที่คนควรมี

"หมอฉือพูดผิดแล้ว ความงามของท่านกับความงามของนางไม่เหมือนกัน แต่ละคนมีความงามของตัวเอง ไม่อาจเอามาเปรียบเทียบกันได้"

ไม่คิดว่าหัวเจี้ยนอันที่ปกติพูดจาเชื่องช้า คราวนี้กลับเรียนรู้ที่จะพูดจาไพเราะแล้ว

"คนนั้นตัวเตี้ยไม่พอ ยังเป็นบัณฑิตอ่อนแอ ยังจะมาทำเป็นหนุ่มเจ้า

บทที่ 215 การขอ

ไล่ซียอมให้ฉือเยว่จับชีพจร ว่าง่ายมาก นอนอยู่บนพื้นไม่ขยับเลย ดวงตามองเธอเป็นระยะ หางกระดิกเบาๆ

ไม่นาน ใบหน้าฉือเยว่ก็มีรอยยิ้ม

"ไล่ซีท้อง จะอยากกินของเปรี้ยวของเผ็ดเหมือนกันหรือเปล่านะ?"

เธอพูดแบบนี้ คนอื่นๆ ก็เข้าใจ ที่แท้ไล่ซีกำลังจะมีลูกสุนัข ทุกคนเปลี่ยนจากความกังวลเป็นดีใจ