บทที่ 167 โกรธจนต้องบีบจมูกตัวเอง

ก่อนจากไปเสวียชุนสั่งความฉือเยว่ที่อยู่ในรั้ว ฉือเยว่ยืนอยู่ข้างในมาตลอด มองผ่านช่องรั้วออกไป รู้เรื่องคร่าวๆ แล้ว

เธอรู้สึกสงสัย ทั้งๆ ที่หมู่บ้านไม่มีคนเป็นกาฬโรคแล้ว คนเดียวที่เป็นคือหลี่จื่อเฉินก็หายดีแล้ว สามารถออกมาพบคนนอกได้ ตอนนี้หมู่บ้านของพวกเขาถือว่าเป

บทที่ 168 การแบ่งงานและ 'ความร่วมมือ'

เมื่อฉือเยว่และคนอื่นๆ รู้ว่าทั้งอำเภอเหลียนซานถูกปิดล้อม พวกเขาต่างตกตะลึง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

จริงหรือที่หลายหมู่บ้านในอำเภอเหลียนซานติดโรคระบาด?

พวกเขาถูกปิดล้อมมานานแล้ว ไม่รู้สถานการณ์ภายนอก ตอนนี้ทั้งอำเภอถูกปิด ไม่จำเป็นต้องมีคนเฝ้าพวกเขาอีกต่อไ

บทที่ 169 เธอมีสิทธิ์พูดมากที่สุด

พวกเขาเริ่มจากหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด จัดการไปทีละหมู่บ้าน

เนื่องจากมีตำรายาที่รักษากาฬโรคได้ผลแล้ว การรักษาจึงไม่ยุ่งยากเหมือนตอนรักษาหลี่จื่อเฉิน สามารถจัดการหนึ่งหมู่บ้านได้ภายในหนึ่งวัน บางหมู่บ้านแค่ครึ่งวันก็พอ

หลังจากตรวจชีพจรทุกคนในหมู่บ้านแล้ว ก็แจกยาให้เ