บทที่ 163 หนีออกจากหมู่บ้าน

เนื้อหมาป่าไม่อร่อย พวกเขาไม่ได้กิน จึงตั้งเตาข้างนอก ใส่เครื่องปรุงต้มจนเปื่อย ให้ไล่ฟูกับไล่โซ่วกิน

หมาสองตัวได้กลิ่นเนื้อก็ดีใจมาก พวกมันจะได้กินเนื้อเต็มชาม~~

แต่ตอนที่หมาทั้งสองกำลังจะกิน พวกเขาสังเกตเห็นว่าก่อนกิน ไล่โซ่วคาบเนื้อในชามตัวเองไปใส่ชามไล่ฟูอีกชิ้นให

บทที่ 164 การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน

หมู่บ้านเดิมของพวกเขาทั้งสองอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ในหมู่บ้านก็มีผู้ติดโรคระบาด และถูกปิดล้อมเช่นกัน

หลิวต้าจุ้ยและหญิงอีกคนหนึ่งยังคงดื้อดึงจะเข้าหมู่บ้าน พวกเธอคิดว่าเมื่อฉือเยว่สามารถรักษาหลี่จื่อเฉินได้ ก็น่าจะรักษาคนในหมู่บ้านเดิมของพวกเธอได้เช่นกัน และพวกเธอ

บทที่ 165 การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน (2)

"จื่อเฉิน บอกแม่นมโจวสิว่าอยากกินอะไร แม่นมจะทำให้"

แม่นมโจวคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะดูแลหลี่จื่อเฉินคือให้เขากินมากๆ เพื่อให้กลับมามีเนื้อมีหนัง

พอดีวันนี้เสวียชุนล่าเก้งได้ เหมาะสำหรับการบำรุงร่างกายพอดี

"แม่นมโจว หนูอยากกินทั้งผัด นึ่ง และต้มซุป ได้ไหมครับ