บทที่ 157 แม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ

พอหลิวต้าจุ้ยเห็นแส้ในมือฉือเยว่ ก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าฉือเยว่จะฟาดแส้ใส่ตัวเขาในวินาทีถัดไป

"ข้า...ข้า... ทำไมสองวันนี้เจ้า...ทำไมไม่ออกมา?

เจ้าไม่ได้...ไม่ได้...ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?"

หลิวต้าจุ้ยชัดเจนว่ากลัวแส้ของฉือเยว่มาก แต่ก็ยังถามคำถาม

บทที่ 158 หมอฉินมาแล้ว

ใกล้เย็น ชาวบ้านได้ยินเสียงคนคุยกันนอกรั้วไม้ ไม่ใช่เสียงทหาร เพราะได้ยินคนนั้นขอเข้าหมู่บ้าน

ชาวบ้านรีบเข้าไปใกล้รั้วไม้ หวังว่าคนที่มาจะช่วยพวกเขาออกไปได้

คนที่มาคือหมอฉิน เขาเอายาสมุนไพรที่ใช้รักษาโรคระบาดจากร้านมาทั้งหมด เต็มรถม้าหนึ่งคัน นอกจากนี้ยังมีตำราแพทย์และบันทึ

บทที่ 159 เขากลับมาแล้ว

หลี่เฟยและแม่นมโจวขอบคุณหมอฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนนี้ไม่ใช่แค่หลี่เฟยที่โทษว่าตัวเองไร้ประโยชน์ แม้แต่แม่นมโจวและคนอื่นๆ ก็คิดแบบเดียวกัน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกเขากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

ดังนั้นในยามว่าง ทุกคนในบ้านจึงมารุมล้อมหลี่จื่อซี ให้เธอสอนจำสมุนไพร แม้จะรู้จักแค่สมุนไพร