บทที่ 135 มาขอยืมข้าว

"โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง..."

หมาดำสี่ตัวในลานบ้าน เห็นคนที่ประตูทำร้ายเจ้านาย และยังมีกลิ่นแปลกปลอม รีบวิ่งออกมาเรียงแถวขวางหน้าฉือเยว่ เห่าใส่ชายสองคนนั้นไม่หยุด

หมาทั้งสี่ตัวไม่ใช่ลูกหมาตัวเล็กๆ เหมือนแต่ก่อนแล้ว โตขึ้นมาก

แม้จะยังเป็นหมาเด็ก แต่สี่ตัวเรียงแถวเห่าบ้าคลั่ง

บทที่ 136 กูขาดเด็กหรือไง?

เธอไม่สนใจว่าคนข้างนอกจะมีสีหน้าแบบไหน

เหตุผลง่ายๆ คือ ครอบครัวของพวกเขามีที่ดินแค่สองสามไร่ ข้าวที่ปลูกยังไม่พอกินด้วยซ้ำ

ถ้าให้ยืมออกไป เด็กๆ ก็จะต้องอดตาย

ตอนนี้มืดแล้ว ครอบครัวของพวกเขามีแต่คนแก่และผู้หญิงเด็ก ไม่สะดวกที่จะให้ผู้ชายแปลกหน้าเข้ามา

เธอไม่มีทางรับคน

บทที่ 137 มาตรฐานในการเลือกคู่ของเธอ

ทุกคนรู้ดีว่าทำไมคนๆ นั้นถึงยอมรับการเป็นบุตรเขยซึ่งเป็นเรื่องน่าอับอายขนาดนั้น

พี่สะใภ้หวังถูกฉือเยว่พูดแบบนี้ ก็รู้สึกว่าตัวเองทำผิดไป

ตอนนี้คิดดูอีกที คนแบบนี้ไม่เหมาะกับน้องสาวจริงๆ

น้องสาวสมควรได้คนที่ดีกว่านี้

"น้องอย่าโกรธเลย เป็นความผิดของพี่ที่ทำงานไ