บทที่ 133 ภรรยาหนีไป

"ใครๆ ก็รู้ว่าปลูกข้าวได้สองรอบ แต่ถ้าดินไม่อุดมสมบูรณ์พอ ไม่พักดินหนึ่งปี ปีที่สองก็ปลูกไม่ได้

ไม่งั้นจะปล่อยที่ทิ้งร้างทำไม

ก็เพื่อให้ดินได้พักหนึ่งปี ให้วัชพืชขึ้น พอไถดินวัชพืชพวกนั้นเน่าเปื่อย ก็พอจะเป็นปุ๋ยได้"

พี่สะใภ้หวังอธิบายให้เด็กๆ ฟัง จู่ๆ ฉือเยว่ก็ได้ข้อมูลสำคัญ

บทที่ 134 ฉันเป็นน้าของพวกเจ้า

เขานึกย้อนกลับไป เมื่อวานก็ไม่ได้ทะเลาะกับภรรยา ทำไมจู่ๆ ถึงจากไปล่ะ?

หวังเถียจู้รู้สึกไม่สบายใจ วันนี้จึงไปยืมเกวียนวัวจากบ้านหวังต้าจู้ พาลูกชายไปดูที่บ้านแม่ยาย

กระทั่งตอนค่ำหวังเถียจู้กลับมาคืนเกวียน กลับมาด้วยใบหน้าช้ำบวม แม้แต่โกวต้านก็มีรอยแดงบวมบนหน้า

พ่อล

บทที่ 135 มาขอยืมข้าว

"โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง..."

หมาดำสี่ตัวในลานบ้าน เห็นคนที่ประตูทำร้ายเจ้านาย และยังมีกลิ่นแปลกปลอม รีบวิ่งออกมาเรียงแถวขวางหน้าฉือเยว่ เห่าใส่ชายสองคนนั้นไม่หยุด

หมาทั้งสี่ตัวไม่ใช่ลูกหมาตัวเล็กๆ เหมือนแต่ก่อนแล้ว โตขึ้นมาก

แม้จะยังเป็นหมาเด็ก แต่สี่ตัวเรียงแถวเห่าบ้าคลั่ง