บทที่ 567 คุณชายอย่างข้าจะไม่ดื่มชาอีกแล้ว (1)

มองดวงตาเป็นประกายของหนานกงมั่ว คุณชายฉังเฟิงจึงตกใจ “แม่นางมั่ว...คุณชายอย่างข้ารู้ตัวเองดีว่าข้านั้นหล่อเหลางดงามดั่งต้นหยก แต่เจ้ามองข้าเช่นนี้...จะให้ข้าคิดเช่นไร”

หนานกงมั่วกลอกลูกตาไปมาส่งให้เขา ส่งสายตาดูหมิ่นเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำค้างแข็ง

บทที่ 568 คุณชายอย่างข้าจะไม่ดื่มชาอีกแล้ว (2)

แม้หนานกงมั่วจะเคยล้อเล่นว่าเว่ยจวินมั่วจน แต่ความจริงแล้วแม้ทุกๆ ปีต้องส่งเงินจำนวนมากเพื่อบำรุงกองทัพเยี่ยนอ๋อง คุณชายเว่ยก็ยังคงร่ำรวย กิจการของวังจื่อเซียวทางตอนใต้ก็ยังคงอยู่ไม่ย้ายหนีไปไหน เพียงขายกิจการเบื้องหน้าเพื่อทำให้เห็นว่าคุณชายเว่ยนั้นถ

บทที่ 569 คุณชายอย่างข้าจะไม่ดื่มชาอีกแล้ว (3)

“ช่างงดงามจริงๆ” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง รีบเดินเข้ามาหา พลางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่รู้ว่าแม่นางมีนามว่าอย่างไร ข้าจะเลี้ยงน้ำชาแม่นาง ขอแม่นางไว้หน้าข้าได้หรือไม่”

หนานกงมั่วไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ลิ่นฉังเฟิงที่อยู่ด้านข้างยื่นพัดมาขวางมือขอ