บทที่ 545 ยุคสมัยที่ฮ่องเต้เป็นใหญ่ (1)

ดวงตาของเซียวเชียนเยี่ยวูบไหว เอ่ยเสียงเรียบ “นางช่างมีใจรักลึกซึ้งต่อเว่ยจวินมั่ว ถึงเวลานี้ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ”

ขันทีก้มหน้าไม่เอ่ยตอบสิ่งใด เขารู้ดีว่าฝ่าบาทไม่ได้เอ่ยกับตนเอง สุดท้ายเซียวเชียนเยี่ยจึงออกคำสั่ง “ให้นางเข้ามา”

เวลาไม่นาน หนานกงมั่ว

บทที่ 546 ยุคสมัยที่ฮ่องเต้เป็นใหญ่ (2)

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ย “ไม่แน่ว่าอนาคต คุณชายฉังเฟิงอาจจะทำให้สกุลนี้รุ่งเรืองเสียยิ่งกว่ายามนี้ก็เป็นได้”

ลิ่นฉังเฟิงยิ้มอย่างไม่จริงใจนัก เอ่ย “ขอบคุณที่ปลอบโยน” แม้จะไม่ได้คิดจริงจัง ทว่าลิ่นฉังเฟิงกลับรู้สึกดีขึ้นมามากทีเดียว ตระกูลลิ่นเป็นหนึ่งในส

บทที่ 547 หลอกใช้และเคลือบแคลงสงสัย (1)

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “แต่ตอนนี้เซียวเชียนลั่วคงจะรู้แล้ว”

“อย่างไรนะ” หนานกงมั่วเอ่ยถาม

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ย “คนที่ถูกส่งไปจับตามองจวนเฉิงจวิ้นอ๋องกลับมารายงานว่าจวนเฉิงจวิ้นอ๋องได้เพิ่มกำลังรักษาการเพิ่มขึ้นกว่าสามเท่า ในนั้นยังมียอดฝีมือไม่น้อ