บทที่ 408 สุดท้ายแล้วก็ขุดหลุมฝังตัวเอง (2)

การต่อสู้ของทั้งคู่นั้นทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจ นอกจากลิ่นฉังเฟิงที่มีวรยุทธ์สูงส่งแล้ว คนทั่วไปคงได้ยินเพียงเสียงแล้วเงาที่เคลื่อนไหวไปมา ลิ่นฉังเฟิงไม่กังวลกับเว่ยจวินมั่วนัก ดังนั้นจึงไม่ไปดูการต่อสู้ ทว่าก้มลงตรวจอาการของหนานกงมั่วแทน ต่อให้เว่ยจวินมั่ว

บทที่ 409 สุดท้ายแล้วก็ขุดหลุมฝังตัวเอง (3)

“พวกเจ้ายังมีอารมณ์มาคุยเรื่องพวกนี้อีกหรือ” จิ้วจั๋วกวาดตามองทุกคนอย่างอารมณ์ไม่ดี เอ่ย “สองคนนั้นสรุปว่าใครแพ้ใครชนะ”

“แน่นอนว่าจวินมั่วชนะ” ลิ่นฉังเฟิงและหนานกงมั่วเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เพียงแต่น้ำเสียงของลิ่นฉังเฟิงนั้นมีความประชดประชัน ส่วนหนาน

บทที่ 410 การลอบสังหารที่ล้มเหลว (1)

“อู๋สยา อาการเป็นอย่างไรบ้าง” เว่ยจวินมั่วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหนานกงมั่ว เอ่ยถามเสียงเบา

หนานกงมั่วส่ายหน้า “ไม่เป็นไร มิได้บาดเจ็บภายในแต่อย่างใด” ฝ่ามือของกงอวี้เฉินนั้นนับว่าปรานีแล้ว นางเพียงสลบไป เมื่อตื่นขึ้นมากลับไม่มีความรู้สึกได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย