ตอน 40
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 40 บอกลา
เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เซียวเชียนเยี่ยเป็นหวงจั่งซุน ทว่าไม่ใช่โอรสที่รัชทายาทโปรดปรานที่สุด หลังจากกลับไป เสด็จปู่คงจะแต่งตั้งเชื้อสายรองของรัชทายาทขึ้นมาอีก”
การแย่งชิงอำนาจเป็นเรื่องวนเวียนอยู่เช่นนั้น รัชทายาทแย่งชิงอำนาจกันกับเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ โอรสของรัชทายาทเองก็มีการแก่งแย่งก
ตอน 41
บทที่ 41 ภรรยาเอกมิสู้ภรรยารอง ภรรยารองมิสู้แอบลักลอบ
เมื่อร่ำลาอาจารย์ที่แสร้งร่ำไห้เพื่อแสดงออกว่าไม่อยากให้ศิษย์รักจากไปแล้ว หนานกงมั่วจึงลงเขากลับเรือนหนานกงเตรียมออกเดินทาง ทุกคนกำลังนั่งรออยู่ในห้องโถงใหญ่ เมื่อมองเห็นหนานกงมั่วเดินเข้ามา ใบหน้าของหนานกงไหวเข้มขึ้นทันใด “จะออกเดินทางแล้วยัง
ตอน 42
บทที่ 42 เหยียบเรือสองแคม
หนานกงมั่วมิได้นึกโกรธเคือง เพียงมองเจิ้งซื่อแล้วเอ่ยถามว่า “หว่านฮูหยิน ท่านเชื่อคำพูดนี้หรือไม่”
แน่นอนว่าเจิ้งซื่อไม่เชื่อ บุรุษหากไม่มักมาก ไหนเลยจะมีเรื่องวุ่นวายเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเชียนเยี่ยเองก็มิใช่เด็ก จวนเย่ว์จวิ้นอ๋องมิได้มีเพียงชายาเอก ยังมีชายารอ