บทที่ 217 คันมือ ตบสักที (2)

หนานกงซูจ้องมองหนานกงมั่วนิ่ง ในใจสับสน หนานกงมั่วที่อยู่ตรงนั้นอยู่ในอาภรณ์สีขาวเรียบๆ ไม่มีการตกแต่งหวือหวา ชายเสื้อและแขนเสื้อมีลายปักดอกไม้ซับซ้อนด้วยเส้นไหมสีทองวิจิตร เรียบง่ายทว่าไม่ธรรมดา เคร่งขรึมทว่าไม่โอ่อ่า นั่งอยู่ท่ามกลางคุณหนูสูงศักดิ์ทั้งหลายทว่ากลับไม่ม

บทที่ 218 คันมือ ตบสักที (3)

“น้องสาวของเจ้าผู้นี้ ไม่ฉลาดเลยจริงๆ” ขณะเดินเคียงคู่กันไปกับเซี่ยเพ่ยหวน เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ยขึ้นเสียงกระซิบพลางถอนหายใจ หนานกงมั่วยิ้มตอบ “ถ้านางฉลาด นางจะพาตัวเองมาอยู่จุดนี้ได้อย่างไรเล่า” เซี่ยเพ่ยหวนยิ้มร่า “จะว่าไปก็ถูก แต่ว่า ดูเหมือนว่าเย่ว์จวิ้นอ๋องจะดีกับหนานกงซ

บทที่ 219 พระแปลก (1)

“ก็มิใช่เพราะจวนฉู่กั๋วกงของเราสั่งสอนไม่ดีหรอกหรือ” น้ำเสียงใสของหนานกงมั่วดังเข้ามา ทุกคนหันไปมอง เห็นหนานกงมั่วเดินนำสาวใช้เข้ามา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากไม่เพราะเช่นนั้น จะทำให้พระชายาเย่ว์จวิ้นอ๋องและหย่งชังจวิ้นจู่สงสัยในการอบรมของจวนฉู่กั๋วกงได้อย่างไร โชคดี ที่ข้าไม่ได้เติ