บทที่ 196 เจตนาร้ายจากพวกหัวโบราณ (1)

หนานกงมั่วมีตำแหน่งเป็นถึงจวิ้นจู่ อีกทั้งยังเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ขององค์หญิงฉังผิง แน่นอนว่าไม่เป็นไรหากนั่งอยู่ด้านหน้า ขณะที่เจิ้งซื่อและหลินซื่อทำได้เพียงถวายพระพรพระชายารัชทายาทจากนั้นต้องออกไปอยู่ด้านนอก ความจริงเจิ้งซื่อเป็นถึงฮูหยินจวนฉู่กั๋วกง ด้านในย่อมม

บทที่ 197 เจตนาร้ายจากพวกหัวโบราณ (2)

มองใบหน้าซูบผอมของเว่ยฮูหยินที่ตึงขึ้น หนานกงมั่วจึงเอ่ยต่อ “หากเอ่ยถึงสี่คุณธรรมล่ะก็ ขอเว่ยฮูหยินได้โปรดชี้แนะด้วย วาจาของสตรี [1] หมายถึงเช่นไรหรือเจ้าคะ”

เว่ยฮูหยินเองมาจากครอบครัวนักปราชญ์ แน่นอนสิ่งนี้ย่อมไม่เป็นปัญหา เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ “ไม่พูดคำหย

บทที่ 198 เจตนาร้ายจากพวกหัวโบราณ (3)

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ยเสียงเรียบ “ไยน้องสาวจึงไม่อยู่เคียงข้างคอยปรนนิบัติพระชายาเย่ว์จวิ้นอ๋องเล่า”

สีหน้าของหนานกงซูเปลี่ยนไป ยกมุมปากยิ้มหยัน “พระชายาบอกให้ข้ามาอยู่กับครอบครัว ไม่จำเป็นต้องให้ข้าดูแล”

หนานกงมั่วเข้าใจอยู่ในใจ เกรงว่าหยวนซื่อคงไม่ต้องกา