บทที่ 19 ครอบครัวที่มาช้าไป

หนานกงชวี่ฟังเงียบๆ เขาเข้าใจที่ท่านพ่อต้องการให้เขาไปอธิบายกับน้องสาว ทว่ามั่วเอ๋อร์จะฟังคำอธิบายพวกนั้นจริงๆ หรือไม่ก็ไม่อาจเดาได้ หลายปีมานี้...พวกเขาไม่ได้มีความรับผิดชอบใดๆ ต่อนางเลยแม้แต่น้อย เขาได้แต่นึกสงสัยว่ามั่วเอ๋อร์รู้สึกผูกพันต่อครอบครัวนี้มากน้อยเพียงใด

บทที่ 20 เชื้อพระวงศ์จึงจะร่ำรวยอย่างแท้จริง

“ขอรับ คุณชายรอง พวกเจ้ายังไม่รีบขอบคุณคุณชายรองและคุณหนูใหญ่อีก”

“ขอบคุณคุณชายรองเจ้าค่ะ บ่าวเคารพคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ” สาวใช้ที่หนานกงฮุยเลือกรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง พวกนางเป็นสาวใช้ที่เฝ้าดูแลจวนหนานกงมาตลอด แม้จะเป็นงานสบาย ทว่าตั้งแต่ต้นปีจนถึงป

บทที่ 21 หาเรื่องใส่ตัว

“...”

“หนึ่งแสนตำลึง”

“...”

“สามแสนตำลึง” เว่ยจวินมั่วกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาหรี่มองหญิงสาวตรงหน้าไม่หยุด

“นี่มัน...” ใจเต้นแรงมากเลยทำอย่างไรดี ไม่ว่าชาติไหนก็ไม่เคยเจอใครมีเงินมากมายมหาศาลขนาดนี้ สามแสนตำลึงเลยนะ...ร่ำรวยสมกับเป็นเชื้อพระวงศ์จริงๆ

“ห้าแสนตำลึง”