บทที่ 155 ข่าวคราวของผู้สูญหาย (3)

ชายวัยกลางคนพานายทหารสี่คนแยกตัวออกไป หนานกงมั่วเดินออกมาพลันเห็นเวยยืนถือดาบเฝ้าอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังรอนางอยู่ หนานกงมั่วรีบเดินเข้าไปหา เอ่ยถาม “มีข่าวหรือยัง” เวยส่ายหน้าพลางเอ่ยตอบ “ฝังส่งข่าวแล้วว่าให้คนที่อยู่ใกล้ๆ รีบมาที่นี่ขอรับ” เดิมทีเวยนั้น

บทที่ 156 ข่าวคราวของผู้สูญหาย (4)

ลิ่นฉังเฟิงสาบาน หากมิใช่เพราะข่าวของเว่ยจวินมั่ว เขาจะต้องกำจัดเด็กคนนี้ให้เละเป็นผุยผง

เมื่อเทียบกับความเกรี้ยวกราดของลิ่นฉังเฟิง หนานกงมั่วกลับสงบนิ่งกว่ามาก มองชายตรงหน้านิ่ง กล่าวเสียงเรียบ “น้ำใจของเจ้าสำนักข้ารับเอาไว้แล้ว เพียงแต่...คงทำตามมิได้”

ชายหน

บทที่ 157 คุณชายเสียนเกอ (1)

แม่ทัพเฉิงรีบช่วยโน้มน้าว “ท่านแม่ทัพ ที่คุณหนูใหญ่บอกก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ในยามปกติเพียงหมอในค่ายก็เพียงพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูใหญ่จะกังวลก็สมเหตุสมผล” คนอื่นเองก็เห็นด้วยจึงพากันช่วยกันโน้มน้าวหนานกงไหว หนานกงไหวทำอันใดไม่ได้จึงจำต้องยอมตอบรับไปเช่นนั้น

สถานการณ์