บทที่ 125 ชายสวมหน้ากากลึกลับ (3)

จิ้งเจียงจวิ้นอ๋องยกเท้าขึ้นถีบไปยังโต๊ะข้างๆ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินออกไปด้วยความกรุ่นโกรธ

“องค์หญิง..." ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง สาวใช้ต่างพากันคุกเข่าลง หวาดกลัวความเกรี้ยวกราดของจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง ไม่กล้าเอ่ยวาจาใด หนานกงมั่วมององค์หญิงฉังผิงที่ดูเหม่อลอย เอ

บทที่ 126 ชายสวมหน้ากากลึกลับ (4)

“ข้าเป็นสตรี” หนานกงมั่ววางดาบลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ประมือกันครั้งแรกก็เสียเปรียบ ชายผู้นั้นจึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา กัดฟันเอ่ย “ถึงจะเป็นเช่นนั้น ขอเพียงได้เสี่ยวมั่วมาข้ายังต้องกังวลเรื่องยาถอนพิษอีกหรือ เสี่ยวมั่ว...แม้ฝีมือเจ้าจะไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับข้

บทที่ 127 โรงเตี๊ยม ศาสตราวุธ หญิงงาม (1)

หนานกงมั่วเหลือบมองเขาเล็กน้อย คร้านจะบอกกับเขาว่านางไม่คิดถึงเรื่องนั้นเลยสักนิด นางเพียงกำลังคิดว่า...เดิมทีเว่ยจวินมั่วร้ายกาจกว่าที่นางคาดเอาไว้อีกหรือ จะว่าไป...ชายผู้นี้ดูเหมือนจะลึกลับ ทุกครั้งที่นางรู้สึกว่านางเข้าใจเขา มักจะรู้สึกว่าแท้จริงแล้วยังม