บทที่2 เครื่องหมายในใจของรวิชญ์

ชาคริยาตะโกนออกมา ใจเหมือนถูกมีดบาด ชื่อนี้เป็นมะเร็งในใจเธอ แต่เป็นเครื่องหมายในใจของรวิชญ์

ตอนนั้นชาคริยาบังคับรวิชญ์แต่งงานกับเธอ แยกปาลิดาออกจากชีวิตเขาโดยไม่คำนึงถึงผลกระทบใดๆทั้งสิ้น ยิ่งกว่านี้คือทำให้แม่ของปาลิดาต้องตาย จนปาลิดาท้อแท้เลิกกับรวิชญ์ เธอถึงมีโอกาสเข้ามาชีวิตเขา ใช้ทรัพย์สมบัติตระกูลผูกมัดเขาไว้ตลอดชีวิต

รวิชญ์เกียจเธอมาหลายปี ไม่ชอบเธอพูดถึงปาลิดา วันนี้เธอผิดสัญญาอีก

รวิชญ์กัดหมัดแน่น หันกลับมาใช้แววตาดุดันจ้องมองเธอ เธอมีสิทธิ์อะไรเรียกชื่อนี้ ผมให้เธอทำหน้าที่ภรรยาให้ดี เริ่มจากการปิดปากของเธอ

ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเอ่ยชื่อเธอต่อหน้ารวิชญ์ เพราะว่าเธอก็ไม่อย่าให้ปาลิดามาทำลายความรักของเธอ “เออ ต่อไปฉันไม่พูดละ พรุ่งนี้เช้าคุณอยากกินอะไร ฉันทำให้ อีกอย่างเสื้อผ้าคุณฉันซักเสร็จแล้ว หากคุณไปบริษัท อย่าลืมเอาไปด้วย ฉันใส่ถุงให้เรียบร้อยแล้ว ฉัน......”

“พอแล้ว “แววตาของรวิชญ์เต็มไปด้วยความรำคาญ “ชาคริยา เวลาผ่านไปหลายปี เธอยังเหมือนเดินไม่เคยเปลี่ยน

“ให้คนรังเกียจ”

เอาหมอนและผ้าหม่ออกจากตู้ รวิชญ์เตรียมตัวไปนอนห้องรับแขกคืนหนึ่ง

ชาคริยาดึงมือเขาไว้ไม่ให้ไป ด้วยแววตาร้องขอมองหน้ารวิชญ์สักพัก

“รวิชญ์ อยู่กับฉันอีก10เดือนนะ หลัง10เดือน ฉันจะหย่ากับคุณ ขอเถอะนะค่ะ อย่าเกียจฉัน”

คำพูดเหล่านี้หลุดออกจากปากชาคริยา ทำให้รวิชญ์ตกใจไม่หน่อย ตอนที่ชาคริยาอยากแต่งงานกับเขาทำได้ทุกอย่าง ยังพูดว่าจะ

ผูกมัดเขาตลอดชีวิต ถึงแม้ว่าเขาไม่รักเธอ รังเกียจเธอ ขอให้อยู่เคียงข้างเธอก็พอ เดี๋ยวนี้พูดว่าหลัง10เดือนจะหย่ากับเขา มันไม่เหมือนคำพูดที่พูดออกมาจากปากเธอเลย

รวิชญ์ พูดแบบเหยียดหยามว่า “เล่นมุขไหนของเธอ”

“ฉันเหนื่อยละ อยากปล่อยวาง”

ชาคริยาก้มหน้าตลอด ที่ไหนได้ น้ำตาหยดลงบนหลังมือเป็นเม็ดๆ

ปกติรวิชญ์จะกลับบ้านทุกวัน แต่กลับดึกมาก ไม่ได้สื่อสารกับชาคริยาเลย นอกจากเรื่องบนเตียง และไม่กินข้าวกับเธอ

ชาคริยาพูดกะทันหันว่าหลัง10เดือนจะหย่ากัน รวิชญ์คิดยังไงก็คิดไม่ตก ชาคริยายอมปล่อยมือง่ายๆจริงหรือ

ตอนที่เขาแต่งงานกับชาคริยา ได้สัญญากับพ่อชาคริยาไว้ ต่อไปจะดูแลเธอดีๆ

ชาคริยาเป็นคนดูแลตัวเองไม่เป็น ไม่มีเขา เท่ากับไม่มีโลก หย่ากับเขาแล้ว เธอจะดำรงชีวิตอย่างไร

เพื่อที่จะมีลูกของรวิชญ์ ชาคริยาเจาะถุงยางแตก ทำทุกวิธีทางให้รวิชญ์อยู่กับเธอ ทุกครั้งที่รวิชญ์เข้าด้านหลังเธอ ก็ให้ความร่วมมืออย่างดี ตอบสนองอย่างดูดดืด เหมือนใช้เสียวชีวิตสุดท้ายอยู่กับรวิชญ์

คืนนี้ รวิชญ์ดื่มจนเมา จูบชาคริยา ชาคริยายดีใจมาก แต่เมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อออกมาว่า “ปาลิดา”เหมือนถูกน้ำเย็นๆราดใส่ทันที

เขาพูดว่า ปาลิดา ผมหย่ากับชาคริยาก็แต่งงานกับเธอนะ

ชาคริยาน้ำตาท่วมหน้า มองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า เขารอไม่ไหว อยากจะแต่งงานกับปาลิดาขนาดนั้นเชียวหรือ

เสียดาย เธอมองไม่เห็นแล้ว

วันต่อมา ชาคริยาและเพื่อนสนิทนิรดาเดินห้างกัน นิรดาตั้งครรภ์4เดือนแล้ว ชาคริยากลัวว่าตอนเธอคลอด ตนนอนอยู่โรงพยาบาลไม่สามารถเป็นเพื่อนเธอได้ เตรียมเสื้อผ้าเด็กไว้ก่อน กังวลยิ่งกว่าคนเป็นแม่เด็กนิรดาเสียอีก

นิรดาเห็นพฤติกรรมผิดปกติของเธอ ถามว่า “ชาคริยา เธอทำอะไร เด็กออกมาค่อยซื้อก็ยังทันอยู่ เดี๋ยวนี้กี่เดือนเองจ๊ะ

“ฉันกลัวไม่มีโอกาสแล้ว”

“เธอจะไม่มีโอกาสได้ไง เธอเป็นแม่บุญธรรมของเด็กนะ”

ชาคริยายิ้ม และไม่ได้พูดอะไร แต่เธอก็หวังให้ตนมีลูก จะได้เหมือนนิรดาเป็นแม่ที่มีความสุข

“ชาคริยา ดูซิ ฉันเห็นรวิชญ์” นิรดาเรียกอย่างตื่นเต้นและดึงแขนชาคริยาไว้

ชาคริยาหันไปดู รอยยิ้มๆค้างไว้ตรงนั้น กำมือไว้แน่น หัวใจสลายเป็นชิ้นๆ ผู้ชายที่เลือกเสื้อผ้าอยู่ไม่ไกลนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นรวิชญ์กับปาลิดานั้นเอง

บทที่3 ปวดกระเพาะ

ปาลิดาสวยมาก ร่างสูงระหง คู่กับรวิชญ์เหมาะมาก แต่หลังเธอเป็นแม่บ้าน ใส่แต่เสื้อยืดและกางเกงขายาว

ไม่แต่งหน้า เหมือนเมียแก่ที่บ้าน

ชาคริยาและปาลิดาเปรียบเทียบกันไม่ได้ เพราะเธอนอกจากให้รวิชญ์เห็นสิ่งที่ดีที่สุดในตัวเธอแล้ว ไม่สนใจคนอื่นเลย

“รวิชญ์ เนคไทนี้สวยมาก เหมาะกับคุณจัง” ปาลิดาเอาเนคไทมาลองดู

รวิชญ์ยิ้มและพูดอย่างตามใจว่า “ เธอเลือกอะไรก็สวยหมด”

ปาลิดายิ้มแบบขี้อาย “งั้นคุณรีบเปลี่ยนซิ”

รวิชญ์ถอดเนคไทอย่างเชื่อฟัง ยื่นเนคไทเก่าให้ปาลิดา แล้วเอาเนคไทใหม่มาลองบ้าง

ปาลิดาพูดว่า เนคไทนี้เชยจัง ทิ้งเลยเน้อ เราซื้ออันใหม่

“เออ”

ชาคริยาอยู่ตรงข้ามพวกเขา มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นปกปิดร่างอึดอัดใจของเธอไว้ ดูปาลิดาเอาเนคไทที่เธอเลือกตอนเช้าถูกทิ้งลงถังขยะ เหมือนน้ำใจของเธอก็ถูกปาลิดาทิ้งลงถังขยะเช่นกัน

“หน้าด้านไร้ยางอาย ฉันช่วยเธอตบมัน” นิรดาด่าไปพลางทำท่าจะเดินไปหา

ชาคริยาดึงนิรดาไว้ สั่นศีรษะ “อย่า ตามใจเขา”

“เธอมีความกล้าแค่นี้นะ รวิชญ์เป็นผัวเธอนะ”

ชาคริยากัดริมฝีปากตัวเอง พูดอย่างเสียใจว่า ต่อไปก็ไม่ใช่แล้ว”

“เธอไม่ยอมบอกเขาใช่ไหม ห้าปีก่อนเธอเป็นคนช่วยเขาแท้ๆ ทำไมกลายเป็นปาลิดา เรื่องนี้เธอเก็บมานานแล้ว หรือจะเก็บมันตลอดชีวิต” นิราดาไม่ชอบความอ่อนแอของเพื่อน

ชาคริยาเงยหน้าขึ้น เธอเคยบอกเขาแล้ว แต่รวิชญ์ไม่เชื่อเท่านั้น เพราะความจำบางส่วนของ เขาหายไป อนาคตข้างหน้าเธอก็อยากให้รวิชญ์มีคนอยู่เคียงข้าง

แยกย้ายกับนิราดาโดยไม่สุขใจ ชาคริยาเอาชุดสูทที่เลือกไว้มาให้รวิชญ์ที่บริษัท เธออยากเอาชุดสูทที่เตรียมเรียบร้อยแล้วให้รวิชญ์

ไม่ว่าที่ทำงานหรือที่บ้าน เธอไม่อยากให้เขาต้องกังวลเรื่องเล็กๆที่ไม่สำคัญพวกนี้

หน้าประตู ได้ยินเสียงปาลิดาดังขึ้น รวิชญ์คุณอย่าทำแล้ว พอแล้ว......อือ...... “

เสียงจางๆเบาๆทำให้ชาคริยายืนแข็งอยู่ที่เดิม ครั้งนี้ไม่ใช่เจ็บใจ แต่คือปวดกระเพาะ ความเจ็บปวดนี้ทำให้กล้ามเนื้อในร่างเธอกระตุก

เธอผลักประตูเข้าไป เห็นรวิชญ์และปาริดานอนอยู่บนโซฟา ด้านหลังของปาริดาเกือบเปลือยหมด เธอเห็นชาคริยาเข้ามาตื่นตกใจเข้าหาอ้อมกอดของรวิชญ์

รวิชญ์ขบเคี้ยว ส่งเสียงขับไล่ “ออกไป”

ชาคริยาฝืนใจทำเป็นสงบนิ่ง พูดยิ้มๆว่า “คุณปาริดาใจร้อนจัง ขณะมาชู้ถึงที่บริษัท”

ปาริดามองรวิชญ์อย่างน่าสงสาร สีหน้ารวิชญ์ดำสุดขีด พูดอย่างเย็นชาว่า “ชาคริยา ฉันกับปาริดาจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยว

กับเธอ “ออกไป”

ชาคริยากำมือแน่น หัวใจแน่น รู้สึกว่ามีกระแสร้อนจะล้นออกมาจากลำคอ เธอวางสูทลงบนโต๊ะทำงาน ฝืนยิ้ม “รวิชญ์ นี่คืนชุดสูทของคุณ ต่อไปอย่าลืมอีก มิฉะนั้นงานคุณยุ่งขึ้นมาคุณก็ลืม หากต้องออกงานก็ต้องให้ผู้ช่วยเตรียมให้อีก ถึงฉันไม่อยู่ คุณก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ

“เธอบ้าอะไร รวิชญ์ไม่พอใจ ยืนหลังชาคริยา

ชาคริยาหันหน้าไปหา แววตาแฝงด้วยความรักใคร่จ้องมองรวิชญ์ “ไม่มีอะไร กลัวคุณจะดูแลตัวเองไม่ดี”

“ชาคริยา เธอไม่ต้องกังวล ฉันจะดูแลรวิชญ์ให้ดี”ปาริดากอดแขนรวิชญ์ “ฉันต้มโจ๊กทะเลให้รวิชญ์ เธอก็มากินหน่อยซิ”

พูดไป ปาริดาก็เทโจ๊กให้ชาคริยาถ้วยหนึ่ง ชาคริยากินไปนิดหนึ่ง กลิ่นคาวปลา ก็ทำให้เธอปวดกระเพาะอาการจุกเสียด

ได้กลิ่นคาวเลือดเข้าสู่หลอดลม ชาคริดาทนไม่ไหว ถ้วยล้มลงกับพื้น ปิดปากแล้วรีบวิ่งไปอวกที่ห้องน้ำ

เลือดสีแดงเปื้อนกระเบื้องสีขาว ดูแล้วน่ากลัวมาก ใบหน้าชาคริยาซีดมาก มองกระจก เห็นรวิชญ์เดินเข้ามา เธอรีบเปิดก๊อกน้ำล้างเลือดให้สะอาด