บทที่ 97 ซีอิ๊ว

ฝู่เหิงซินเห็นคนในบ้านเหอขะมักเขม้นยกอาหารขึ้นโต๊ะ เขาก็ไม่ได้พูดว่าจะกลับ แค่นั่งเงียบๆ มองดู

เขาถึงกับคิดในใจว่า บ้านเหอทำอาหารอะไร ทำไมสีแดงๆ ดูน่ากินจัง

เขาทำปากจู๋ รอให้เหอเซี่ยงเป่ยเอ่ยปากเชิญเขาอยู่ร่วมโต๊ะ

เหอเซี่ยงเป่ยก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

"คุณชายใหญ่มาเยือนครั้งแรก ถ้า

บทที่ 98 ซิ่วซิ่วเกิดเรื่อง

เหอเซี่ยงเป่ยพูดอย่างตรงไปตรงมา: "คุณชายใหญ่ก็เห็นแล้ว บ้านข้าก็แค่ชาวนาธรรมดา

ไม่ว่าจะขายเต้าหู้ หรือทำซีอิ๊ว ก็แค่อยากให้บ้านมีอาชีพทำ

ข้าไม่ได้หวังรวยมหาศาล มีฝีมือทำสองอย่างนี้ บ้านเราก็จะมีรายได้ทุกวัน

ไม่เพียงเท่านั้น ยังสามารถพาญาติพี่น้องหาเงินได้บ้าง

ดังนั้

บทที่ 99 การติดตาม

ชาวหมู่บ้านม่ายเหอทุกคนรู้ว่า ที่เชิงเขามีเส้นทางเล็กๆ ไปเมืองได้

แต่เส้นทางนี้ค่อนข้างห่างไกล แทบไม่มีคนใช้

เหอเซี่ยงเป่ยร้อนใจจริงๆ วิ่งไปวิ่งมา ถึงกับใช้วิชาตัวเบา หายลับไปจากสายตาซูอวิ๋นหว่านและคนอื่นๆ อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ฝู่เหิงซินกับเถ้าแก่ซุนยังไม่ได้กลับ ซูอวิ๋นหว่านก็ไ