บทที่ 93 คนคุ้นหน้า

นั่งบนเกวียน หลิวเฟ่ยก็คิดแค่ว่าเหอเซี่ยงเป่ยยืมเกวียนวัวมาจากบ้านข้างๆ

คราวนี้เหอเยว่เยว่กลับฉลาดขึ้น ไม่ได้บอกว่าน้องชายซื้อเกวียนวัว

หลิวเฟ่ยแต่เดิมก็กลัวเหอเซี่ยงเป่ยอยู่แล้ว ตลอดทางจึงไม่ชวนคุย

เขาไม่พูด เหอเซี่ยงเป่ยก็ไม่พูดด้วยเช่นกัน

จนกระทั่งเกวียนจอดหน้าบ้านสกุลหล

บทที่ 94 อาหารชนบทช่างงดงามเช่นนี้

บ้านเหอจัดการแบบนี้ก็มีเหตุผล

พวกช่างก่ออิฐฉาบปูนบ้านอยู่ไกล ทุกวันต้องเสียเวลาเดินทางมาทำงานมาก

ให้พวกเขากลับบ้านกินข้าวทั้งสามมื้อคงเป็นไปไม่ได้

พวกเขาทำงานใช้แรงมาก ถ้าเอาข้าวแห้งมากินเอง กินไม่ดีไม่มีแรง งานก็ทำไม่ดี

ดังนั้น คนพวกนี้ บ้านเหอตัดสินใจจัดอาหารให

บทที่ 95 ข้าท้องลูกของเราแล้ว

สวี่ซื่อเตือนตัวเองในใจไม่หยุด อย่าตื่นตระหนก

ผ่านมาหลายปีแล้ว รูปโฉมนางเปลี่ยนไปมาก แค่นางไม่ยอมรับ ผู้เฒ่าซงก็ต้องจำไม่ได้

ยิ่งนางตื่นตระหนก ยิ่งง่ายที่จะถูกสงสัย สู้ทำตัวตามปกติดีกว่า อีกฝ่ายอาจจะไม่สงสัยอะไร

เมื่อเตรียมใจแล้ว สวี่ซื่อก็สงบลงบ้าง

นางแกล้งทำเป็นปกต