บทที่ 91 ลาป่วย

ที่ตลาดปศุสัตว์ หลังจากเดินดูรอบหนึ่ง เหอเซี่ยงเป่ยก็เลือกวัวงานตัวหนึ่งที่อยู่ในวัยฉกรรจ์

ราคาไม่แพง ยี่สิบตำลึง พ่อค้ายังแถมเกวียนให้ด้วย

ขณะที่ทั้งสองจูงวัวและเกวียนที่ซื้อใหม่เตรียมจะกลับ ก็เห็นชายชราคนหนึ่งหน้าตาหม่นหมองจูงลาเดินมา

เขาถามทุกคนที่เจอ "ซื้อลาไหม? ขยันและว่าง่

บทที่ 92 เจ้ามาอีกแล้วหรือ

"แม่ ตอนนี้พวกเราไม่ได้ขัดสนเงินทอง มีเสื้อผ้าเปลี่ยนสองสามชุดก็ไม่เป็นไร

ถ้าแม่ไม่มีเวลา อยากได้แบบไหนบอกลูกได้ ลูกจะตัดให้แม่ใส่เอง" ซูอวิ๋นหว่านพูดพลางยิ้ม

สวี่ซื่อจะกล้าให้ลูกสะใภ้ตัดเสื้อผ้าให้ตนได้อย่างไร?

"ตอนบ่ายที่แม่ไม่ได้ทำเต้าหู้ก็ว่าง ทำเองได้"

ซูอวิ๋นหว่า

บทที่ 93 คนคุ้นหน้า

นั่งบนเกวียน หลิวเฟ่ยก็คิดแค่ว่าเหอเซี่ยงเป่ยยืมเกวียนวัวมาจากบ้านข้างๆ

คราวนี้เหอเยว่เยว่กลับฉลาดขึ้น ไม่ได้บอกว่าน้องชายซื้อเกวียนวัว

หลิวเฟ่ยแต่เดิมก็กลัวเหอเซี่ยงเป่ยอยู่แล้ว ตลอดทางจึงไม่ชวนคุย

เขาไม่พูด เหอเซี่ยงเป่ยก็ไม่พูดด้วยเช่นกัน

จนกระทั่งเกวียนจอดหน้าบ้านสกุลหล