บทที่ 52 การต่อรอง

หลี่จื่ออันก็ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ แต่แรกคิดว่าเมื่อผู้ใหญ่บ้านเอ่ยปากไกล่เกลี่ย ครอบครัวของเขาจ่ายค่าชดเชยบ้าง เรื่องนี้ก็จะผ่านไป

แต่พ่อของเขาพูดแค่ประโยคเดียว กลับทำให้คนโกรธอีก

เขากลอกตาไปมา เดินมาที่ประตูลานบ้าน

"ซวงซวง ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า" น้ำเสียงอ่อนโยนจนซูซวงซวงแทบจำไม

บทที่ 53 ทำไมไม่ไปปล้นล่ะ

"ดี คาดว่าพอฟ้าสาง สกุลหลี่คงส่งคนมาคุยเรื่องค่าชดเชยกับพ่อ ตอนนั้นพ่อตัดสินใจเองก็แล้วกัน"

ซูซวงซวงพอรู้นิสัยพ่อ เขาไม่มีความสามารถอะไรมาก และค่อนข้างโลภเงิน

การตายของแม่ ถ้าทำให้เขาได้เงินจำนวนที่พอใจ เขาก็จะยอมประนีประนอม

การตายของหลิวเหอฮวากะทันหัน ที่บ้านไม่ได้เตรีย

บทที่ 54 ปรึกษา

ต่อมา เหอเซี่ยงเป่ยสามารถหาเงินจากการล่าสัตว์ จึงคิดจะซื้อที่ดินสักไม่กี่ไร่ให้บ้าน

ชาวชนบท ทำไร่นาถึงจะเป็นรากฐาน

นี่เป็นคำที่เขามักได้ยินคนแก่ในหมู่บ้านพูดบ่อยๆ

น่าเสียดาย ชาวบ้านแต่ละบ้านมีที่ดินทำกินไม่มาก ไม่มีใครขายเลย

ไปซื้อหมู่บ้านอื่น เหอเซี่ยงเป่ยคิดว่าไม่จำเป็น ดังนั้นค