บทที่ 38 ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า

เฟิงซื่อตกใจจนกรีดร้อง: "ท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย ร่างกายข้าน้อยมีบาดแผลอยู่แล้ว ทนไม้ยี่สิบทีไม่ไหวหรอก... ท่านโปรดไว้ชีวิต..."

หลิวชุ่ยก็โขกศีรษะไม่หยุด ตอนนี้นางไม่รู้สึกว่าท่านนายอำเภอสุภาพเรียบร้อยอีกแล้ว

"ท่าน ข้าน้อยขอร้องท่านปล่อยแม่ข้าไปเถิด... นางมีบาดแผล ยี่ส

บทที่ 39 รักษาในมิติ

เหอเซี่ยงเป่ยรู้สึกว่าที่ซ่อนตัวนี้ไม่ปลอดภัย จึงตั้งใจจะพาซูอวิ๋นหว่านหนีไป

ใครจะรู้ว่า เขาเพิ่งจะลุกขึ้นพร้อมดึงซูอวิ๋นหว่าน ก็ได้ยินเสียงของหนักตกที่ด้านหลัง

หันไปมองด้วยแสงจันทร์ ข้างเท้าพวกเขามีคนนอนอยู่

"รีบไป" เหอเซี่ยงเป่ยดึงซูอวิ๋นหว่านจะวิ่ง

แต่ซูอวิ๋นหว่านรู้สึก

บทที่ 40 การรักษา

ซูอวิ๋นหว่านไม่ได้ช่วยคนแบบไร้เหตุผล

ก่อนพาเหอเซี่ยงเป่ยเข้ามิติ นางเห็นป้ายหยกที่ชายคนที่ขอความช่วยเหลือพกติดตัวโดยบังเอิญ

ป้ายหยกนั้นนางรู้จัก เป็นของประจำตัวทายาทจวนท่านโหวผิงหยาง

จึงเดาว่า คนนั้นน่าจะเป็นหลินอวี่เฉิน ทายาทจวนท่านโหวผิงหยางในปัจจุบัน ซึ่งก็คือพี่ฝาแฝดของหลี