บทที่ 29 แน่นอนว่าจะไม่ถ่วงเท้าท่าน

โครม!

เหอซิ่วซิ่วปิดประตูลานบ้านด้วยท่าทางผู้ชนะ

หันไปพูดกับเหอเซี่ยงเป่ย "พี่ใหญ่นี่โชคดีจริงๆ"

คำพูดนี้ ทั้งสามคนที่อยู่ในที่นั้นต่างเข้าใจกันดี

ไม่อยากฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญของซูซวงซวงบ้านข้างๆ ทั้งสามคนจึงกลับเข้าบ้านพร้อมกัน

ตอนนี้ถึงเวลาทำอาหารเย็นแล้ว

บทที่ 30 สมุดเล่มเล็กที่เหลืองซีด

ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะไปแก้แค้นที่สกุลหลิว เหอเซี่ยงเป่ยตั้งใจจะออกเดินทางตอนดึก

"ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เจ้าพักผ่อนก่อน" เหอเซี่ยงเป่ยเตือนซูอวิ๋นหว่าน

ซูอวิ๋นหว่านวันนี้ไปตัวอำเภอ กลับมาก็ยุ่งทำอาหาร เหนื่อยจริงๆ "ดี"

เพิ่งจะถอดเสื้อนอกเตรียมนอน นางก็เห็นเหอเซี่

บทที่ 31 คนโง่

ซูอวิ๋นหว่านตื่นขึ้นมา เหอเซี่ยงเป่ยไม่อยู่ข้างกายแล้ว

เธอยืดตัวลุกขึ้นไปสวมเสื้อผ้า จึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนยังไม่ได้อ่านกระดาษที่ซุกไว้ในอก

ซูอวิ๋นหว่านคลี่กระดาษที่ขยำออก

ตัวอักษรหลายบรรทัดแรกเขียนอย่างประณีต แข็งแรง เป็นเนื้อหาจากนิยาย

แต่สามตัวอักษรสุดท้าย ช่างทำให้คนมองไม่ไ