บทที่ 242 ข้าเกลียดเขา เกลียดที่เขามีทุกสิ่งที่ข้าต้องการ

จวินเฮาหรานถามเสียงเย็น: "พวกเจ้าติดตามคุณชายสกุลหลินมานานเท่าไรแล้ว?"

องครักษ์หนึ่งตอบอย่างนอบน้อม: "ทูลรัชทายาท พวกข้าน้อยทั้งสี่คน คอยคุ้มครองคุณชายอยู่ลับๆ มาครึ่งปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"นั่นหมายความว่า ตอนที่คุณชายสกุลหลินไปรับหลี่จื่ออันท

บทที่ 243 มีจดหมายถึงท่าน

หมู่บ้านม่ายเหอ!

หลังจากเหอเซี่ยงเป่ยไปเป็นทหาร ครอบครัวสกุลเหอรวมถึงซูอวิ๋นหว่าน ต่างก็หดหู่อยู่พักหนึ่ง

แต่ทุกคนรู้ดีว่า เหอเซี่ยงเป่ยไปปกป้องบ้านเมือง พวกเขาต้องดำเนินชีวิตต่อไป

ธุรกิจของตระกูลเหอยังคงดำเนินไปตามปกติ ทางด้านการส่งซีอิ๊วและน้ำมันถั่ว ฝู่เหิงซินมีคนมา

บทที่ 244 แน่นอนว่าเป็นขนมเนื้อก้อนใหญ่ที่ตกลงมาจากฟ้า

"ก่อนออกจากเมืองหลวง ฮองเต้สั่งกระทรวงการคลังจ่ายเงินซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูง นี่คือสองพันตำลึง ไม่ว่าเมล็ดพันธุ์จะมีค่าเท่าไหร่ ก็มีเงินแค่นี้"

กู้หยวนจื้อรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง เขารู้ดีกว่าใครว่าเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงนี้มีค่าเพีย