บทที่ 203 เจ้าไม่อยากไป ก็อยู่ที่นี่ต่อไปแล้วกัน

"หนูไม่เอา หนูไม่ได้กินเนื้อมาหลายวันแล้ว หนูอยากกินเนื้อตอนนี้" เหอไฉ่ผิงร้องไห้จวนจะขาดใจ

เด็กๆ ส่งเสียงดังกลางถนน เหอหยี่โจวรู้สึกเสียหน้า จึงดุด้วยสีหน้าเย็นชา "ห้ามร้องไห้ ไม่งั้นอย่าหวังว่าจะได้กินเนื้อ"

น้ำตาที่คลอหน่วยตาของเหอไฉ่ผิง เมื่อไ

บทที่ 204 เปิดประตูเมือง ให้เขาผ่านไป

ด่าไปด่ามา หยางซื่อเริ่มทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

"ฮ่ะๆๆ... นี่คงเป็นกรรมตามสนองจริงๆ รู้ว่าเจ้ามีเมียแล้ว ยังไม่สนใจการคัดค้านของครอบครัว ตามเจ้ามา..."

เหอหยี่โจวได้ยินคำพูดที่แสบหู ไม่อาจรักษาความสงบได้อีก หยิบถ้วยชาบนโต๊ะขว้างใส่หน้าผากหยางซื่ออย่างแรง

หน้า

บทที่ 205 เมล็ดพันธุ์มันเทศ

อากาศอุ่นขึ้น ตลาดหนังกระต่ายแทบไม่มี แต่การขายเนื้อกระต่ายก็ไม่ได้ชะงัก

หนังกระต่ายที่ฟอกแล้ว ซูอวิ๋นหว่านให้คนสร้างโกดังเก็บไว้โดยเฉพาะ รอจนถึงฤดูหนาวค่อยขาย

เสื้อผ้าสำเร็จรูปที่เหอเยว่เยว่ผลิต ก็เปลี่ยนเป็นแบบฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน

แม้แบบฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนจะไม่ม