บทที่ 146 ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว

เมื่อเหอซิ่วซิ่วเพิ่งเข้าใกล้ ถุงผ้าในมือก็ถูกหลิวเฟ่ยแย่งไป

ตามมาด้วยมีดที่ส่องประกายเย็นเยียบพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเหอซิ่วซิ่ว

เหอซิ่วซิ่วสัญชาตญาณยกมีดในมือแทงใส่หลิวเฟ่ย ไม่สนใจความกลัวอีกต่อไป

ผลคือ มีดที่พุ่งเข้ามาไม่ได้ทำร้ายเจ้าแม้แต่น้อย และมีดที่เจ้าแทงออ

บทที่ 147 ต้าเฮยกับเอ้อร์เฮย

ผลคือ หลี่จื่อฮวานยังคิดวิธีดีๆ ไม่ออก แต่กลับเห็นหลิวเฟ่ยแอบย่องเข้าไปในบ้านเหอทางหลังบ้าน และได้เห็นกับตาว่าเขาอุ้มนิวๆ ไป

หลี่จื่อฮวานไม่ได้เตือนคนบ้านเหอ ในสายตาเขา อะไรก็ตามที่ทำให้บ้านเหอเดือดร้อน ล้วนเป็นการแก้แค้นให้เขา

ฮึ!

เจ้าเหอเซี่ยงเป่ยเป็นหัวหน้าตำรวจแล

บทที่ 148 พวกเจ้าที่เป็นพ่อแม่ช่างประมาทเหลือเกิน

บ้านเหอมีสุนัข เพียงแค่มีคนแปลกหน้ามา ก็จะเห่าสองสามเสียง

เช่นนี้ บ้านก็ปลอดภัยขึ้นมาก

พริบตาเดียว ก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยวประจำปี

ชาวบ้านเริ่มยุ่งขึ้น

เพื่อเร่งเก็บเกี่ยว การผลิตเต้าหู้ของบ้านเหอก็ลดลงครึ่งหนึ่ง

พี่น้องลูกพี่ลูกน้องบ้านเหอและพี่น้อ