บทที่ 14 เธอมาผิดที่แล้ว

ซูอวิ๋นหว่านพยักหน้า: "พูดแบบนี้ เหอเซี่ยงเป่ยก็เป็นคนดีจริงๆ"

ในชนบท ไม่มีครอบครัวไหนร่ำรวย เหอเซี่ยงเป่ยล่าสัตว์ได้ ดูภายนอกเหมือนหาเงินง่ายกว่าคนอื่น แต่ก็มีอันตรายอยู่

ไม่อย่างนั้น ชาติก่อนเขาจะเข้าเขาไปแล้วขาหักทั้งสองข้างได้อย่างไร?

เห็นซูอวิ๋นหว่านเห็นด้วยกับคำพู

บทที่ 15 นี่คือท่าทีในการแต่งงานของเจ้าหรือ?

เพราะเรื่องวุ่นวายที่หลิวเหอฮวาก่อขึ้น สีหน้าของหลี่จื่ออันก็ไม่ดีเลย

ถ้าไม่ใช่เพื่อปิดบังความบกพร่องทางร่างกาย เขาก็ไม่มีทางยอมแต่งงาน

ผลคือแม่ยายยังก่อเรื่องน่าอับอายแบบนี้ ต่อไปเขาจะเผชิญหน้ากับคนอื่นได้อย่างไร?

คิดถึงตรงนี้ หลี่จื่ออันอยากจะหันหล

บทที่ 16 พิธีแต่งงาน

คุณย่าซูพยักหน้าพลางร้องไห้: "ดีๆๆ ย่ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดี ย่าวางใจที่จะยกหลานสาวให้เจ้า" ไม่รู้ทำไม คุณย่าซูรู้สึกว่าเหอเซี่ยงเป่ยเป็นคนหนุ่มที่น่าไว้ใจเป็นพิเศษ

ในกลุ่มคน หวังซื่อมองคู่อริอย่างคุณย่าซูแล้วเบ้ปาก คิดในใจ: ดีแล้ว หลานสาวที่เจ้ารักนักรักหนาแต่งงานไป ลูกชายก็แยกค