บทที่ 114 จริงๆ แล้วข้าก็เช่นกัน

เห็นคนมา สวี่ซื่อก็เบือนหน้าหนีด้วยความตื่นเต้น

"ผู้เฒ่าซงมีอะไรก็พูดตรงนี้เถอะ!"

สวี่ซื่อไม่อยากพูดมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

เมื่อผู้เฒ่าซงมาหาสวี่ซื่อ ก็ต้องการแก้ปัญหา

"สิ่งที่ข้าจะพูด อาจเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของเจ้า เจ้าคิดว่าพูดตรงนี้ได้จริงๆ หรือ?"

สวี่ซื่อได

บทที่ 115 คืนเข้าหอที่มาช้า

เหอเซี่ยงเป่ยหยิบกล่องไม้เล็กๆ สวยงามจากอก เปิดออก

ข้างในมีปิ่นหยกที่แกะสลักค่อนข้างหยาบๆ วางอยู่เงียบๆ

"หว่านหว่าน ปิ่นหยกอันนี้ข้าขัดและแกะสลักด้วยตัวเอง แม้จะหยาบไปหน่อย แต่เป็นความจริงใจที่ข้ามีต่อเจ้า"

เสียงของเหอเซี่ยงเป่ยทุ้มต่ำและอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรักและผูก

บทที่ 116 คงจะจำผิดคนแล้วกระมัง?

เหอเซี่ยงเป่ยไม่รอช้า ใช้วิชาตัวเบาพุ่งขึ้นไป ร่างลงจอดอย่างมั่นคงบนยอดไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

จากจุดนี้สามารถมองเห็นสถานการณ์ในหุบเขาได้

พอมองดู เหอเซี่ยงเป่ยถึงกับเหงื่อเย็นผุด

บนพื้นที่โล่งในหุบเขา มีศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่หลายสิบศพ

จากการแต่งกายของศพ ดูเหมือนจะเป็นคนส