บทที่ 27: เรื่องบางเรื่องไม่ต้องรอให้กลับบ้านถึงจะทำได้

พอเผยลี่เชินทาแผลให้เธอได้พอประมาณ เขาถึงเงยหน้าขึ้น โยงสำลีเข้าถังขยะ “มองอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตั้งสติได้ กลับตอบคำถามจากเขาทันทีไม่ได้ จึงนิ่งเงียบไว้

เผยลี่เชินยิ้ม มองไปทางไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยท่าทางพูดเล่น “ผู้ชายเมื่อกี้เป็นรองป

บทที่ 28: ทำตามหน้าที่

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเหมือนหัวใจโดนกรีด ชะงักฝีเท้า หันหน้าไปมองจินจิงจิง “แก…หมายความว่ายังไง”

ตั้งแต่พ่อถูกตำรวจจับกุมตัว เห็นว่าเป็นการสืบสวนคดี แต่นี่ผ่านไปตั้งครึ่งเดือนแล้วก็ไม่มีข่าวคราวอะไร ต่อมาตระกูลไป๋ล้มละลาย เธอไม่มีเส้นมีสาย เงินทองก็ไม่มี ทำได้แค่รอฟังข่า

บทที่ 29: มาช่วยแก้สถานการณ์

“อื้ม คนเยอะเดี๋ยวจะยุ่ง”

เผยลี่เชินทิ้งท้ายประโยคนี้ เดินเข้าไปห้องน้ำ

ไป๋เสว่เอ๋อร์นึกขึ้นได้ว่ายังอ่านเอกสารของโครงการไม่หมด ตื่นเต้นเบา ๆ แต่เหมือนว่าเธอควรจะรักษาเวลาไว้

ใกล้วันที่จะไปดูงานที่เมืองหนานไห่เข้าไปทุกวัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำงานเลขาที่คุ