บทที่ 18 ผมคือพ่อ

ตลอดทางยอร์คตื่นเต้น เขาจะได้เจอลูกตัวเองแล้ว ตลกที่เขายังไม่รู้หน้าตาลูกตัวเอง!

เขาเร่งคนขับรถให้เร็วขึ้น พอลงจากรถแล้วเขารีบก็รีบเดินเข้าไป

เขาเห็นลูกนั่งนิ่งๆอยู่ที่โซฟา ไม่ร้องไม่งอแง คิ้วสองข้างช่างเหมือนเขาเหลือเกิน ช่างเหมือนตอนเขาเด็กเหลือเกิน

เป็นใจเขาที่คิดว่าโมได

บทที่ 19 ของที่เหลือไว้

เขากอดซีซีไว้ในอ้อมกอด ตอนนี้เขารับรู้ได้ว่าไม่ใช่ลูกที่ไม่มีเขาไม่ได้ แต่กลับเป็นเขาที่ไม่มีลูกไม่ได้

ถ้าไม่มีซีซี เขาคงโดดตึกที่โรงพยาบาลทันที ไปอยู่กับโมทันทีแล้ว

ชีวิตที่เหลือเขาอยู่เพื่อลูก รอลูกโตขึ้นมาเเล้ว เขาจะลงไปหาโมเอง

โม คุณช่วยทนรอผมอีกสิบแปดปีได้ไหม?

บทที่ 20 ความจริง

น้ำตาเขากั้นไม่อยู่ ไหลลงมาบนหน้าจอ

เปิดดูรูป ทุกรูปเป็นเขาหมด ทุกรูปเป็นภาพที่โมแอบถ่ายตอนที่เขาเผลอ

มีภาพที่เขาเซ็นเอกสารในห้อง และตอนที่เขาคิดวิเคราะห์คิ้วชนกัน มีภาพที่เขาดูหนังสือพิมพ์ มีภาพที่เขาดื่มชาและกินข้าว ที่เยอะสุดคือภาพที่เขาหลับ

มีบางภาพที่เป็นรูปคู่ เป็นตอน