บทที่ 1 ลูกตายไปแล้ว

“หมายเลข 2158 คุณสามารถออกจากการคุกก่อนเวลากำหนดได้แล้วครับ!” เขมนิจหรือโมได้ยินเสียงคำสั่งเหมือนลมพัดแรงดังขึ้นข้างหู

ประตูเหล็กถูกเปิดออก แสงออาทิตย์ที่ส่องลงมาทำให้คนอบอุ่น แต่โมกลับรู้สึกแสบตามาก เขาพยายามลืมตาครึ่งหนึ่งแล้วมองโลกที่ไม่ได้สัมผัสมาเป็นเวลาสั้นสองปี เพียงรู้สึกไม่คุ้นเคยสุดๆ!

แต่พอนึกถึงตัวเขาได้เข้ามาอยู่นี่แล้วสามารถแก้ปัญหาของคนที่รักที่สุดนั้นได้ เขารู้สึกมันคุ้มค่าจริง

เพียงแต่ว่า……

เขาต้องขอโทษเด็กที่คลอดออกมาก่อนจะเข้ามาที่นี่ ตอนนี้เด็กคงอายุสามขวบแล้วมั้ง คงเดินได้แล้ว วิ่งได้แล้วสินะ ทุกวันก็คงจะร้องหาแม่หรือเปล่านะ

เสียใจแค่ไหน ที่ตลอดสามปี เขาต้องเสียเวลาเสียการได้เห็นการเติบโตของเด็กไป

รถสปอร์ตที่กำลังเร่งเข้ามาแรงคันหนึ่งเร่งมาจอดหน้าเขา ลมพัดมากระแทกตัวเขาอย่างแรง เขากอดตัวเองไว้แน่นๆให้ความอบอุ่นร่างกาย

ประตูรถถูกเปิดออก คนคนนั้นลงจากรถแล้วเดินมาอย่างมีมั่นใจ ปรากฏในสายตาโม ซึ่งเขาเป็นคนที่โมคิดถึงทุกคืนวัน

สามีเธอเอง

เกียรติพล!

เขมนิจเดินเข้าไปหาเขาอย่างดีใจ สายตาเต็มไปด้วยความหวัง อยากเข้าไปลูบหน้าเขาที่สุด

“ ยอร์ช!คุณมาได้ไงค้า?” เธอเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ ข้างในใจเธอตื้นตันใจ “ เป็นเพราะคุณใช่ไหมจึงทำให้ฉันได้ออกก่อนเวลากำหนด?”

มิฉะนั้น เธอจะได้ออกก่อนเวลาได้ยังไง?

ยอร์ชยิ้มอย่างเย็นชา : “ เขมนิจ สามปีละแล้ว คุณยังคงชอบคิดไปเอง”

คิดไปเอง?

ทำไมสำหรับเขาเธอเพียงได้มาแค่คำสั้นๆนี่หรือไง

ทั้งๆที่ต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากในคุกเป็นเวลาสามปี ได้รับการทารุณมากมาย เธอก็ไม่เคยจะมีน้ำตา ทำไมแค่คำพูดธรรมดาคำนี้มันกลับทำให้เธอน้ำตาคลอ

“ฉันเป็นภรรยาคุณ……”

ริมฝีปากเขาแสดงออกมาอย่างเศร้าหงาย พูดออดมาอย่างชัดเจน : “ คนที่เคยมีประวัติ พฤติกรรมเลวร้ายแบบผู้หญิงเลวๆอย่างคุณไม่มีสิทธิ์เป็นภรรยาผมหรอกครับ อีกทั้งผมจำไม่ได้ว่าผมเคยรักคุณ”

หัวใจโมเหมือนโดนมีดเป็นพันหมื่นอันแท่งเข้าอย่างเจ็บปวด ทั้งๆที่เขาก็รู้มาก่อนแล้วว่าคนที่เขารักไม่เคยเป็นตัวเองมากันอยู่แล้ว ? ทั้งๆที่ได้ทำใจขอแค่เขามีความสุขก็พอแล้ว ถึงจะต้องทำอะไรมันคุ้มค่าหรอ?

“ยอร์ช ฉันรู้ว่าคุณไม่รักฉัน แต่เดี๋ยวตอนกลับบ้าน คุณช่วยแกล้งทำเป็นรักห่วงใยกันได้ไหมค้า ยังไงในบ้านยังมีคนหนึ่ง”

“ลูกหรอครับ?” เขายิ้มอย่างเย็นชา “ ตายนานละครับ”

โฮ๊ง!

ข้างหูโมเหมือนมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้น ทำเอาเธอนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้ สักพักจึงจะพูดขึ้น : คำพูดนี้คุณหมายความว่าไง?”

อะไรคือ……ลูกตายนานแล้ว!

ยอร์ชแค่ใช้สายตานิ่งๆมองโมเพียงสบตาเดียว ไม่มีอารมณ์ใดๆ “ คุณฟังไม่รู้เรื่องหรอครับ? ผมบอกว่าไอ่เลวนั้นตายแล้ว เมื่อวันนี้เอง!

โมลืมตาโตขึ้น จู่ๆก็ยื่นมือไปที่พวงมาลัย รถก็เสียการควบคุมไปกระแทกซ้ายขวาอย่างรุนแรง เกือบจะชนกับรถที่เร่งมาข้างหน้า

“อี๊ด—“

เสียงล้อเสียดสีอย่างดังปนกับเสียงโมและยอร์ชทะเลาะกัน

“โม นี่คุณบ้าแล้วหรอ?”

ณ จุดนั้นน้ำตาโมไหลอย่างกับน้ำฝน “ ยอร์ชค้า อะไรคือไอ่เลวค้า นั่นมันคือลูกคุณนะค้า!”

ทำไมเขาสามารถนิ่งชา ไร้อารมณ์โดยพูดออกมาว่าลูกพวกเขาตายไปแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น……

“ฉันไม่เชื่อซีซีตายไปแล้ว คุณต้องโกหกฉันแน่เลยใช่ไหม ซีซีอยู่ไหน คุณพาฉันไปพบเขานะพาฉันไปพบเขานะค้า!”

โมเหมือนคนบ้าจับคอเสื้อเขาอย่างบังคับให้เขาตอบ ยอร์ชโกรธจนจะใช้สุดแรงผลักโมออก มือถือเขาดังขึ้นมาพอดี

บทที่ 2 กรีดเลือด

ไม่รู้ว่าสายอีกฝั่งหนึ่งพูดอะไรไป สายตาเย็นชาของยอร์ชเริ่มตื่นขึ้นมา วางสายแล้วจับมือโมไว้ “ หุบปาก! คุณรีบไปที่ที่หนึ่งกับผม!”

จากนั้น ก็เร่งความเร็วไปมากขึ้นเลื่อยๆ!

ขับมาถึงโรงพยาบาล

“ ยอร์ช ลูกของฉัน……”

โมถูกยอร์ชดึงไปตลอดทาง สุดท้ายมาถึงห้องผ่าตัดจึงจะค่อยๆดันให้เข้าไปหาหมอ “ นี่ครับ คนที่จะกรีดเลือดให้มาแล้วครับ จะกรีดเท่าไหร่ก็เอาเลย กรีดให้ตายก็ไม่เป็นไร!”

พูดจบ เขาก็มองไปที่โม “ คุณบอกอยากเจอลูกไม่ใช่หรอครับ? ดีเลย กรีดเลือดออกมาช่วยบีก่อนค่อยว่ากัน ถ้าบีเป็นอะไรขึ้นมาเพราะการวุ่นวายของคุณ ผมจะเอาลูกคุณไปให้สุนัขกินทันที!”

ซัว!

เหมือนน้ำเย็นๆถังหนึ่งลากลงมาที่หัวโม โมเย็นสั่นไปทั้งร่างกาย เธอจ้องยอร์ชอย่างไม่น่าเชื่อ ความรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักเขามาก่อน

เขากลับ……กลับพูดแบบนี้!

เธอรู้มาตลอดว่าเขาเย็นชา แต่เธอไม่เคยรู้ว่าก่อนเขาจะเลือดเย็นขนาดนี้

แอบรักเขาเป็นเวลาสิบปี แต่งงานกันสามปี ตลอดสิบสามปี เป็นช่วงเวลาวัยที่ดีที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้ทุ่มให้เขาไปหมด แต่ถึงแม้จะเช่นนี้แล้ว ถึงเธอควักหัวใจที่น่าสงสารไว้ต่อหน้าเขาแล้ว ก็สู้บีไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!

“แค่ฉันยอมกรีดเลือดแล้วคุณจะพาฉันไปหาซีซีจริงๆเหรอ……?

โมอยากถามเขาที่สุด คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ยังมีหัวใจความเป็นมนุษย์อยู่ไหม แต่ตอนนี้ ไม่มีใครจะสำคัญกว่าลูกเธอแล้ว

“อยากไร้สาระกับผมเยอะ!”

ยอร์ชมองเธออย่างรำคาญ แล้วส่งสายตาให้หมอ เธอก็ถูกลากทิ้งไปวางที่เตียงอย่างแรง

เหมือนกระดูกจะแตก เจ็บจนสั่น

โมไม่กล้าดิ้นรน เธออยากเจอลูก! เธอไม่เชื่อว่าลูกตายแล้ว เธออยากเจอเขาเหมือนจนบ้า!

จากนั้นเธอได้แต่มองเสื้อข้อมือที่ค่อยๆถูกดึงขึ้นสูงๆ แต่ก็ไม่กล้าจะขยับแม้แต่นิด

เข็มค่อยๆเข้าใกล้ตัวเธอ เธอเหมือนแรงในตัวค่อยๆถูกเอาออก

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เธอได้ยินเสียงหมดังขึ้น

“คุณยอร์ชครับ กรีดต่ออีกไม่ได้ละครับ 800mlเเล้วนะครับ อีกอย่างคุณผู้หญิงคนนี้เลือดน้อย กรีดต่อถึงขั้นเสียชีวิตได้นะครับ!”

“ผมบอกให้ต่อก็คือต่อ!”

“กรีด! กรีดต่อไป!”

ฮึม นี่ก็คือสามีตัวเอง

น้ำตาเธอไหลท่วมหน้า แยกไม่ออกว่าเจ็บกายหรือเจ็บใจ

ตาเธอยิ่งอยู่ยิ่งมืด แต่ตอนนี้เธอยังตายไม่ได้ ลูกเธอยังรอเธออยู่ เธออยากได้ยินเขาเรียกตัวเธอว่าแม่ เสียงเขาต้องอ่อนโยน เธอยังเพ้อคิดว่าได้ยินลูกตัวเองกำลังเรียกตัวเองว่า ‘แม่’

จนในที่สุดเธอก็สลบไปแล้ว

ตอนเธอตื่นขึ้นมา เธอนอนอยู่ที่เตียงผู้ป่วยแล้ว

สีหน้าเธอดูซีด ดีจัง เธอยังมีชีวิตอยู่ สวรรค์ยังให้เธอใช้ชีวิตต่อ ให้เธอได้อยู่กับลูกจนโต

เธอทุ่มเวลาสิบสามปีที่ดีที่สุดของตัวเองไปกับคนที่ชื่อเกียรติพล ยอร์ช พอแล้ว!

ชีวิตที่เหลือเธอจะอยู่เพื่อซีซี จะไม่หวังกับอย่างอื่นอีก เธอติดลูกตัวเองเยอะเกิน

โมเห็นมือถือที่อยู่หัวเตียง ไม่รู้ว่ายอร์ชไปไหนแล้วเธอยอมฟังเขา ยอมกรีดเลือดให้แล้ว เขาตกลงจะพาเธอไปพบซีซี!

“ป๊า——“

มือถือหล่นลงกับพื้น เธอล้มจากเตียงจะไปเก็บ ก็มีขาข้างหนึ่งกลับเหยียบมือถือไว้ จากนั้น มือของโมก็ถูกเหยียบไว้ใต้ขา เธอพยายามดึงออกสุดแรง

“ อ๊า……”โมเจ็บจนร้องออกมา

“ น้องสาว คุณทำอะไรเนี่ย! ถึงแม้อยากให้พี่สาวมาเยี่ยม ก็ไม่ต้องคุกเข่าต้อนรับฉันหรอกนะ!”

เสียงนี้ทำเอาโมตกตะลึง เพราะคนที่มาคนนี้เป็นคนที่โมเกลียดที่สุดในชีวิต เขมพิน หรือบี

บทที่ 3 ฉันจะฆ่าเขา

พวกเขานามสกุลเดียวกัน แต่ในสายตาคนอื่นนั้นบีเป็นคนอ่อนโยน เหมือนพระจันทร์บนท้องฟ้า แต่โมกลับเป็นผู้หญิงสกปรกเมียเป็นน้อยคนอื่น

ต่อหน้าบี ในใจโมจะรู้สึกไม่มั่นใจอยู่เสมอ

ถึงแม้ตอนหลังโมจะเลือกผิดทางที่แต่งงานกับยอร์ช แต่ไม่มีใครยินดีกับเธอ คนเอาแต่ว่าเธอไม่แปลกใจที่เป็นลูกเมียน้อย พอเป็นเมียน้อยขึ้นเชี่ยวชาญที่สุด!

บีรีบดึงโมขึ้นจากพื้น ช่วยโมปาดฝุ่นที่หลัง ในสายตาคนอื่น ดูเหมือนความสัมพันธ์สองพี่น้องจะดีมาก

แต่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตคือ มือถือที่ถูกเหยียบไว้ ได้รับสายไปแล้ว

“ยอร์ชไม่อยู่สักหน่อย คุณยังจะตอแหลไปเพื่ออะไร! ” โมพูดด้วยเสียงที่แหบ

บีปิดปากแดงตัวเองไว้ “ฮ่า” หัวเราะทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้น ฉันตั้งใจมาขอบคุณคุณนะ เพราะคุณได้เสี่ยงชีวิตตัวเองกรีดเลือดมาช่วยฉันไว้”

“อ๊า! ฉันผิดละ ฉันไม่จำเป็นต้องขอบคุณคุณ คุณต่างหากต้องขอบคุณฉัน ถ้าไม่ใช่สวรรค์ให้เรากรุ๊ปเลือดเดียวกัน คุณจะออกจากคุกได้เร็วขนาดนี้ได้ไงหล่ะ!”

โมรู้ความจริงที่ตัวเองได้ออกจากคุก แต่พอแน่ใจได้ กลับได้ยินข่าวที่ทำเอาโมนิ่งเย็น เหมือนทั้งตัวถูกกลมกลืน

ที่จริงแล้ว เธอได้ออกก่อนกำหนด เพราะยอร์ชอยากให้เธอเป็นที่เก็บเลือดกับบี!

หูโมอื้อไปทั้งสองข้าง แต่สมองเธอตอนนี้มีแต่ซีซี เธอแค่เพียงอยากได้ลูกตัวเองกลับมา

“คุณหญิงบีค้า คุณไม่ต้องอวดความรักของพวกคุณ ฉันจะให้พื้นที่พวกคุณ อนาคตคุณจะมี……ลูกตัวเอง ฉะนั้น ตอนนี้คืนลูกฉันมา”

“ลูก! ตายนานละนิ” บียิ้ม เหมือนกำลังดูตลกโม “ คุณคิดว่าฉันจะให้เขามีชีวิตอยู่ โตขึ้นมาเป็นผู้สืบสันดานเหรอ? ”

ปั๊ง!

โมรู้สึกหน้าอกตัวเองมีก้อนหินทับไว้ เธอจะไม่เชื่อคำพูดบีทั้งนั้น แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้หดเหี้ยมแค่ไหน “ เป็นไปไม่ได้ ลูกฉันยังมีชีวิตอยู่ ยอร์ชบอกแล้ว แค่ฉันยอมกรีดเลือด เขาก็จะพาฉันไปพบซีซี……”

บีเหมือนตลกกว่าเดิม “ ไม่เชื่อ? ฉันรู้ว่าคุณต้องพูดแบบนี้ ฉันเลยได้พบรูปภาพมาด้วยเลยไง?”

พูดจบ บีเอามือถือจากกระเป๋า ค้นรูปภาพ แล้วยิ้มอย่างได้ใจ : “ คุณดู ลูกคุณน่ารักแค่ไหน “

โมรีบควักมือถือมา แต่พอเขาเลื่อนดูไปเลื่อยๆหน้าก็ซีดขึ้นเลื่อยๆ มือก็ลั่นตามอย่างรุนแรง

นี่คือลูกของเธอ

เธอตั้งท้องสิบเดือนจึงจะครอดซีซีออกมาได้

ลูกคนที่ควรอยู่ในอ้อมกอดเธอถูกห่วงใย แต่ในรูปนั้นร่างกายเขาเต็มไปด้วยรอยแผล ซ้ำแล้วซ้ำอีก ช้ำเขียวเป็นม่วง บนผิวที่อ่อนของเขา ยังมองเห็นรอยของเข็ม มันช่างเจ็บใจตกใจที่สุด

น้ำตาโมไหลลงมาไม่หยุด

“ฉันแค่ทำอะไรเล็กน้อย ให้ยอร์ชคิดว่าไม่ใช่ลูกเขา ในสามปีนี้เขาเป็นคนที่ไม่ได้สนใจมันเลย แม้แต่เด็กไข้สูงจนจะไหม้ตายแล้ว เขายังไม่สนใจ ไม่เคยคิด ไข้ครั้งนี้ จะทำเอาตายจริงๆด้วย”

“แต่นี่ก็โทษฉันไม่ได้นะ ใครให้ฉันได้ทรมานเขาในสามปี ตีเขาทุกวัน? แต่เขาพูดไม่ได้ ตีเขาอยู่นั่นอย่างไงเขาก็เหมือนคนโง่ ไม่มีความสนุกเลยอะ ยังดีที่ตัวเขาไหลสายเลือดเดียวกับฉัน ไม่งั้นเขาถูกฉันบีบคอตายตั้งแต่วันแรกที่ออกมาละ แค่เด็กเวรเล็กๆคนหนึ่ง จะมีชีวิตรอดถึงสามปีได้ไง”

“ฉันรู้สึกเสียดายจริงๆ ถ้ารู้ว่าเขาจะตายเร็วขนาดนั้น ไม่งั้นจะตัดแขนตัดขาเขาออก เอ่อ คุณยังไม่รู้สินะ มีครั้งหนึ่งฉันเอาเศษกระจกบาดทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยเลือด ทั้งร้องไห้ทั้งยกแขนขาเรียกแม่อีกนะ……”

“อ้า——”

โมร้องออกมาอย่างช้ำใจ เหมือนคนบ้าที่จะลุกจากพื้น ไม่สนใจมือที่โดนเหยียบจะเจ็บยังไง ก็คว้ามีดที่อยู่บนโต๊ะ ทั้งตัวพุ่งไปที่บี ค้างไว้ที่คอของบี

บีดวงตาแดงไปหมด “ เรียกยอร์ชมานี่เดี๋ยว ไม่นั้นเขาจะฆ่าฉันแล้ว!”