บทที่ 23 ความจริง

สามวันผ่านไป

กาจกำลังประชุมอยู่ โทรศัพท์สั่นขึ้น หน้าจอขึ้นชื่อคนขับที่บ้าน

กาจมีลางสังหรณ์ไม่ดี พลางหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะลุกขึ้น พลางบอกว่า “จบการประชุมเพียงเท่านี้ พรุ่งนี้ประชุมต่อ”

“.......”

ผู้จัดการแผนกต่างๆต่างมองหน้ากันด้วยความมึนงง นี่มันเกิดอะไรขึ้น โลกจะแตกแล้วมั้ง

บทที่ 24 อย่าได้แก้ตัวอีกเลย

เมื่อตรงหูฟังส่งเสียงเปิดประตูดังขึ้น กาจก็เดินออกจากห้อง

ห้องสองห้องติดกัน อุราได้ยินเสียงเปิดประตูเลยเหลือบไปมอง จากนั้น เธอเหมือนตกอยู่ในสภาวะอากาศขั้วโลกเหนือ หนาวเย็นจนขยับตัวไม่ได้

อุราทำตาโต เหมือนเห็นผี ปากสั่นไปครู่หนึ่ง และพูดออกมาแบบตะกุกตะกัก “กาจ กาจคะ

บทที่ 25 ภรรยาของฉันอรอุมา

อุรารู้สึกกลัวขึ้นมา ดีที่กาจมัวกังวลจีโน่มากกว่า อุ้มจีโน่มาแล้วพูดขึ้นอย่างใจร้อนว่า “บอกให้คนขับเตรียมรถเดี๋ยวนี้ พาจีโน่ไปโรงพยาบาล”

“ค่ะ ค่ะ”

อุราเห็นกาจออกไปแล้ว เธอรีบขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าด้วยท่าทีรีบร้อน จากนั้นก็นำกระเป๋าเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เธอสามารถขนไปได้ไว้ในก