บทที่ 84 ชื่อที่คล้ายคลึงกับใบหน้าที่แตกต่าง

ชื่อเหมือนกัน แต่กลับมีหน้าตาที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว หรือเพราะว่าคนเราแค่รูปลักษณ์ภายนอกต่างกัน ก็ทำให้มีชีวิตที่ต่างกันออกไป ?

ทุกคนหัวเราะเยาะ แต่ปริพลไม่ได้สนใจพวกเขาเลย ได้แต่ดื่มเหล้าอย่างกลุ้มใจอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ยัยขี้เหร่ณิชาตอนนี้ไปอยู่ท

บทที่ 85การช่วยเหลือที่ทำให้ซวยกว่าเดิม

การได้รู้จักกันระหว่างเขาและเธอ สำหรับเขามันคือความรักที่ยังคงมั่นคง แต่สำหรับเธอมันกลับมีเรื่องให้กลุ้มใจมากมาย

บนเส้นทางความรักของพวกเขา นำพามาทั้งความสุขและความทุกข์

“ ฮืออ........ ” ในใจของณิชาหวาดกลัวอย่างขีดสุด ปากของเธอโดนปิดจนแน่น ภายใน

บทที่ 86 ยอมรับบุญคุณ

การอยู่ลำพังบนริมถนนกลางดึก ในสภาพอากาศที่หนาวเย็น นั้นจะทำให้เธอหนาวตายอยู่ข้างถนนเหมือนเด็กขายไม้ขีดไฟรึเปล่า ?

เธอไม่มีบ้าน ดังนั้นยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว

“ แฟน ? จริงเหรอ ? ถ้างั้นฉันจะโยนผู้ชายคนนั้นออกไปนอกอวกาศ ” ปริพลพูดอย่างโกรธเคืองที่โกหกเขา ในระยะเวล