บทที่ 82 หายนะในการทำงาน

เธอได้เปิดโลกใหม่ เดินออกจากกรอบเดิม ๆ ของชีวิตเธอ ทำให้โลกของเธอสว่างขึ้นเธอพร้อมที่จะเดินไปในเส้นทางใหม่อย่างกล้าหาญ แต่ในทางกลับกันพวกเขาเหล่านั้นยังคงหยุดอยู่ที่เดิม

เมื่อใดที่ได้ยินคนอื่น ๆ พูดถึงเธอ เธอยังคงไม่มั่นใจในตัวเอง ฉันสวยเหรอ ? ซึ่งเธอไม่เคยรู้สึกถึง

บทที่ 83 การเจอกับปริพลผู้กลุ้มจิตกลุ้มใจ

ในเมืองที่ใหญ่โตและกว้างขวาง มีร้านคาราโอเกะมากมาย ผู้คนมากหน้าหลายตาล้วนมาใช้บริการ ไม่เว้นแต่คนที่ร้องเพลงไม่เพราะ แต่โชคชะตาคงกำหนดไว้แล้ว

“ ขนาดนี้ได้ไหมคะ ? ” ณิชาถามพลางปรับเครื่องเสียง เพราะเธอไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการให้ลดเสียงหรือเพิ่มเสียง

บทที่ 84 ชื่อที่คล้ายคลึงกับใบหน้าที่แตกต่าง

ชื่อเหมือนกัน แต่กลับมีหน้าตาที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว หรือเพราะว่าคนเราแค่รูปลักษณ์ภายนอกต่างกัน ก็ทำให้มีชีวิตที่ต่างกันออกไป ?

ทุกคนหัวเราะเยาะ แต่ปริพลไม่ได้สนใจพวกเขาเลย ได้แต่ดื่มเหล้าอย่างกลุ้มใจอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ยัยขี้เหร่ณิชาตอนนี้ไปอยู่ท