บทที่ 56 ไม่ทันพูดลาก่อนก่อนจะจากลา

�รทำให้การเดินทางครั้งต่อไปดีขึ้น

น้ำตาไม่ใช่ความเศร้าในใจ เพียงเเค่อยากทิ้งร่องรอยไว้ในใจของเธอ

“ไม่ได้” กสิณเดินเคียงข้างเขาด้วยใบหน้าที่โหดเยี่ยมพร้อมกับสิ่งที่ไม่สามารถปิดกั้นไว้

“เพราะอะไรกัน?” เเล้วกรินทร์ก็หันตัวไป เเล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า

บทที่ 57 การจากลาหลายหมื่นฟุต

ยิ่งเครื่องบินบินสูงเท่าไหร่ มองดูไปก็เหมือนกับบินช้าลง แถมยังคิดว่าระยะเครื่องบินกับศีรษะมันขนานกัน แต่ไม่รู้ว่าเลยว่าที่จริงมันขับห่างกับเราไปหลายสิบไมล์แล้ว

“เธออยากให้อะไรเขา? ช่างเถอะนา ร่างกายเธอยังออ่นแอมาก ว่าไป พวกเขาก็เดินทางไปตั้งสามชั่วโมงแล้ว ตอนน

บทที่ 58 ความโกรธแค้นในใจนิมมานเพิ่มขึ้น

* คนที่เห็นแก่ตัวมักจะเอาความเจ็บปวดเก็บไว้ให้กับคนอื่น คนที่มีใจ เมตตามากจะเอาความเจ็บปวดเก็บไว้ให้กับตัวเอง

หลังจากครึ่งชั่วโมงผ่านไป ณิชาเดินลงจากบันได ไม่ได้ไปห้องกสิณ

เตียงที่หนาวเน็บ ก็เหมือนกับความฝันที่ไร้ความรู้สึก เมื่อตื่นแล้วก็ไม่ส