บทที่ 29

ความสับสนบนระเบียง (2)

ทุกอย่างดูแปลกใหม่ ประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสที่ยังไม่ได้พัฒนา เป็นครั้งแรกที่เธอมึนเมา หลังจากตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้มันจะเย็นกว่านี้

“ดาวงั้นเหรอ” เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วยิ้มเยาะ “คืนนี้ที่เป็นวันพระจันทร์เต็มดวงก็สามารถเห็นดาวได้ด้วยงั้นเหรอ” เข้าไป

บทที่ 30

หัวใจเย็นชา

จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาไม่ใช่ความยึดมั่น ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นความหวาดระแวงเกลียดคนที่ไม่ควรเกลียด หึงหวงสงสัย คิดว่าเธอสกปรก มีแต่ความคิดร้าย ทั้งที่จริงแล้วหัวใจของเธอนั้นบริสุทธิ์ไร้เดียงสาดั่งดอกบัวขาว

ณิชาตัวสั่นเทาอย่างฉับพลัน เหมือนอากาศเย็นที่พัดมาจ

บทที่ 31

ฝันสลายไปภายใต้เผด็จการของอันธพาล

เมื่ออยู่ห่างจากความฝันเพียงหนึ่งก้าว คิดว่ากำลังจะจับมันไว้ได้แล้ว และมันจะไม่หายไป แต่เพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่ง แล้วมันก็จะสลายไปโดยสิ้นเชิง แม้ว่าปลายนิ้วจะได้สัมผัสมันแล้วก็ตาม

“เริ่มได้เลยจ้ะ ที่จริงแล้วนิมมานเธอไม่ต้องทดสอบก็ได้ เธอมีทักษะที่ย