บทที่ 217 รับประทานอาหารเช้ากับครอบครัวอุปถัมภ์

เขาเดินมาอย่างโดดเดี่ยว ตั้งแต่นั้นมาก็ไร้หัวใจและไร้ความรัก

เธออยากกลับมา ความรู้สึกนี้สะสมในทุกวัน เป็นความคิดที่อยากตัดออกไปจากสมอง

และเขา เห็นได้ชัดว่าเห็นเธอไม่มีความสุข แต่ก็ยังตั้งใจจะใช้ทุกวิถีทางที่จะเก็บเธอไว้

โชคชะตา จะเ

บทที่ 218 ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย

โรคของร่างกายต้องรักษาด้วยยา แต่โรคของหัวใจกลับไร้ยารักษา

คีบพาความเศร้าโศกของอารมณ์หมดสิ้นหนทาง ราวกับเธอไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไรดีแล้ว

“คุณพ่อคะ คุณอย่าโกรธ เมื่อวานนี้หนูไปดูแลคุณแม่ให้คุณไงคะ เพื่อให้คุณอาเขมันต์หยุดความคิดที่ไม่ดีกับคุณแม่ เพ

บทที่ 219 อาการป่วย

อายุหนึ่งร้อยปีคือชีวิต อายุห้าสิบปีคือชีวิต อายุสามขวบก็คือชีวิต

มนุษย์ตั้งแต่แรกเกิดก็นับเป็นชีวิตแล้ว

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา พยาบาลเปิดประตูห้องรอและพูดกับพวกเขาว่า “เชิญพวกคุณมาที่นี่หน่อยค่ะ”

“อ้อ โอเค” ผลออกแล้วเหรอ ดีหรือแย่กันแน่ หัวใจของณิชาลอยเคว้งใ