บทที่ 103 คนเยี่ยมไข้ที่คาดไม่ถึง

ในวันที่มืดมน เธอจึงติดอยู่ในกับดักอีก

เธอเดินไปตามท้องถนนกับถุงยา สายลมของฤดูใบไม้ผลิยามบ่ายช่วยให้อุ่นขึ้นเล็กน้อย เธอหลับตาสบายๆ รู้สึกถึงสายลมอ่อนๆกระทบผิวหน้า ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิริมถนน ดอกตูมผลิบานเล็กน้อย

เธอสัมผัสดวงตา แล้วจากนั้นก็แย้มยิ้ม อารมณ

บทที่ 104 เธอเซ็นสัญญา

มีคนบอกว่า เป็นคำอวยพรหรือเป็นคำสาป มันเป็นความหายนะที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

กระดาษสัญญาหนึ่งแผ่น พาเธอเข้าสู่โลกของมายา มันเป็นฆาตกรที่ไม่เห็นเลือดบนพื้นดิน

ที่แท้เขามาเพื่อสิ่งนี้ ลองมาคิดดู พวกเขาไม่ได้สนิทกัน มันเป็นไปได้อย่างไรที่จะแวะมาเยี่ยมคนเดียว ควรตก

บทที่ 105 เจอผลิตา และยังมีรถที่ผ่านไปต่อหน้าต่อตาเธอ

วงการบันเทิงก็เป็นแค่คุกที่ถูกห่อด้วยรูปลักษณ์ที่งดงาม เจ้าเล่ห์ในแบบสุนัขจิ้งจอก มีเพียงความดุร้ายของหมาป่าเท่านั้นที่สามารถทำให้พวกมันเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระ

“คุณรู้จักเหรอ” ครรชิตกอดอกเหลือบมองณิชาอย่างรู้แจ้ง

“ค่ะ เคยอยู่โรงเรี