ตอน 2
วายุไฟ
บทที่ 2
"ตื่นแล้วเหรอวา มีสายโทรเข้าเกือบร้อยสายเลยแน่ะ ทั้งคุณเดย์ คุณเอ็ม น้องกันต์และอีกหลายคน นะเห็นวานอนหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก" นะอธิบายสายที่โทรเข้าก่อนยื่นมือถือส่วนตัวให้วา
"ขอบใจนะมากนะ เมื่อคืนรู้สึกเหนื่อยมากเลยไม่ได้ลงมากินอาหารที่นะเตรียมไว้ ขอโทษด้วยนะ ส่วนสายที่โทรเข้าเมื่อคืนนี้เดี๋ยววาจัดการเอง" นายแบบหนุ่มอธิบายอย่างคนรู้สึกผิด แม้กระทั่งตอนวาตื่นนอนเขาก็ยังดูสวยสง่าราวกับว่าเขาไม่ได้ผ่านการหลับใหลแต่อย่างใด
"ไม่เป็นไร แค่วานอนพักผ่อนเยอะๆ ก็ดีแล้ว วันนี้ยังมีอีกหลายงานที่ต้องไปลุยต่อนะ"
"จ้า ยังไงวาขอตัวไม่อาบน้ำแต่งตัวลงมากินข้าวเช้าก่อนละกัน ส่วนเรื่องงานค่อยว่ากันอีกที" เมื่อวาเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนนะก็เตรียมตั้งโต๊ะอาหารเช้าไว้รอนายแบบหนุ่มลงมารับประทานด้วยกันเป็นประจำ
ช่วงพักเบรคของวัน วายุหยิบมือถือขึ้นมากดไล่ดูเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้า แล้วโทรกลับเบอร์ดังกล่าวทุกเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย เขาเป็นคนที่มีความละเอียดรอบคอบ ซ้ำยังมีความรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมอบหมาย มีความเต็มที่กับงานทุกครั้ง งานจึงออกมาดีและมีคุณภาพตลอด แม้บางครั้งมีเหตุฉุกเฉินหรือมีสายด่วนโทรเข้ามา เขากลับเลือกงานเพื่อที่จะทำงานให้ดีที่สุดจนเสร็จงานก่อน หลังจากนั้นเขาจึงหันมาเคลียร์เรื่องส่วนตัวทีหลัง การมีความรับผิดชอบเช่นนี้จึงเป็นผลให้เขาเป็นที่รักและเอ็นดูของเพื่อนร่วมงานรวมถึงคนใกล้ชิดเสมอมา
"พี่วาสวยจังเลยค่ะ....
พี่วาสวยมาก...
ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้รักเลยครับ...
สุดยอดเลยครับสวยมาก...
พี่คือไอดอลของหนูนะคะ...
สู้สู้นะครับ..." วานั่งอ่านคอมเม้นจากไอจีและเพจเฟซบุ๊กด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ทั้งยังไม่ลืมที่จะตอบคอมเม้นที่ได้อ่าน...
"นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะครับวา"
"จะไม่ให้ยิ้มได้ไงล่ะ เห็นคนรักวามากมายแบบนี้ ก็ทำให้วามีแรงที่จะสู้กับงานต่อไปแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ" เขาตอบกลับนะด้วยสีหน้ามีความสุข
"วันนี้เหลืออีกกี่งานเหรอนะ"
"เหลือ 3 งานน่ะ 2 งานแรกงานถ่ายแบบนิตยสาร งานสุดท้ายงานใหญ่เลย เดินแบบที่พารากอนของห้องเสื้อชื่อดังครับ"
"ขอบใจนะ โอเคถ้างั้นลุยงานต่อเลยดีกว่าเน๊อะ...พร้อมครับพี่" เขาตอบกลับผู้จัดการหนุ่มแล้วหันไปตอบรับช่างภาพเพื่อจะถ่ายงานต่อด้วยความกระฉับกระเฉง จนงานถ่ายแบบเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีซ้ำยังเปี่ยมไปด้วยคุณภาพ
"สวัสดีครับพี่แอน"
เขาทักทายเจ้าของห้องเสื้อที่รับเดินแบบ โดยงานเดินแบบในครั้งนี้มีเดย์ ดลภาค นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเป็นหัวเรือใหญ่อีกครั้งเป็นผู้สนับสนุนหลักของงาน โดยที่นายแบบหนุ่มไม่รู้มาก่อน
"สวัสดีค่ะน้องวา มาก่อนเวลาอีกนะเนี่ย สบายดีนะคะ"
"สบายดีครับ"
"พร้อมนะคะ"
"พร้อมครับพี่แอน”
“ถ้างั้นเราไปแต่งหน้าทำผมกันเลยดีกว่าค่ะจะได้ไม่เสียเวลา"
"ครับ..." เมื่อสิ้นเสียงตอบรับ พี่แอนเจ้าของห้องเสื้อจึงเดินนำทางวายุไปยังห้องแต่งตัว VIP
"สวัสดีค่ะคุณวา.../ สวัสดีครับคุณวา” เสียงทักทายของเจ้าหน้าที่ห้างดังเป็นระยะเมื่อวายุเดินผ่าน
“สวัสดีครับ” วาไม่ลืมที่จะยกมือรับไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม ซึ่งบ่งบอกว่าเขาเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ
เมื่องานเริ่ม ประธานในงาน ผู้จัดงาน ผู้ทรงคุณวุฒิและแขกอีกมากมายนั่งประจำที่ของตน รวมถึงสื่อมวลชนหลายสำนักต่างยืนรอเพื่อที่จะถ่ายภาพบรรยากาศช็อตสำคัญของงาน
การเดินแบบเริ่มขึ้นอย่างตระการตา เหล่าบรรดานางแบบ นายแบบชื่อดังขึ้นเดินบนแคทวอล์ค ด้วยท่าทางสง่างาม พร้อมแสง สี เสียง สวยสดงดงาม ชุดแล้วชุดเล่าที่ผ่านไปกับเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์ทันสมัยให้ทุกคนได้ชื่นชม
วินาทีสำคัญก็มาถึง เมื่อพิธีกรประจำงานประกาศ...
"สวัสดีครับประธานในงาน ผู้จัดงาน ผู้ทรงคุณวุฒิและแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ขณะนี้ได้เวลาที่พวกเราทุกคนจะได้รับชม 'โชว์การเดินแบบในชุดพิเศษ' ที่ออกแบบเสื้อผ้าฝีมือโดยคุณแอนเจ้าของห้องเสื้อที่มีชื่อเสียงมากที่สุดภายใต้แบรนด์ (โมเดิร์นแอนน์) ซึ่งมีชุดเดียวในประเทศไทยและอาจเป็นชุดเดียวในโลก กับนายแบบกิตติมศักดิ์ของเราในวันนี้ เขาทั้งสวย สง่างาม และเร้าร้อนที่สุดในขณะนี้ ขอเชิญทุกท่านพบกับคุณวา วายุครับ"
เมื่อสิ้นเสียงพิธีกร เสียงปรบมือก็ดังระงมไม่ขาดสาย ตามด้วยแสงแฟลชกับเสียงชัตเตอร์กดรัวๆ ก่อนจะปรากฏร่างนายแบบหนุ่มหน้าหวานขึ้นกลางเวที ในชุดราตรียาวสีทองอร่าม ช่วงคอของชุดเว้าเป็นตัววีลึกถึงระดับกลางอกทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ช่วงล่างถูกแหวกตั้งแต่สะโพกทั้งสองข้างเท่ากัน เวลาเดินจึงทำให้ดูเซ็กซี่แต่ไม่มากจนเกินไป บนเนื้อผ้าถูกประดับประดาด้วยเพชรหลายขนาดกว่า 150 กะรัต ตลอดจนพลอยและคริสตอลอีกเป็นจำนวนมาก ทำให้เขาดูสวยสง่า โดดเด่นกว่าใครในงาน
เสียงเพลงดังให้จังหวะนายแบบหนุ่มพราวเสน่ห์ย่างก้าวตามจังหวะอย่างมั่นใจบนแคทวอล์ค บรรดาช่างภาพก็รัวชัตเตอร์ไม่ลดละ ทำให้แสงแฟลชตกกระทบร่างบางของนายแบบหนุ่มอยู่ตลอดเวลา จนมาถึงด้านหน้าแคทวอล์ค
วาสบตาเข้ากับ 'เดย์ ดลภาค มากพูนทรัพย์' นักธุรกิจหนุ่มไฮโซ ผู้ลุ่มหลงในตัวเขาซึ่งเป็นชายหนุ่มอันดับต้นๆ ที่วานับเป็นคนสนิทคนหนึ่ง เขายิ้มหวานให้เดย์อย่างเป็นกันเอง แล้วกวาดสายตาไปรอบๆ งานก็พบเข้ากับ 'เอ็ม' หนุ่มนักเรียนนอกดีกรีเกียรตินิยมอันหนึ่ง ซึ่งเป็นอีกหนึ่งคนที่สนิท รอยยิ้มก็ถูกส่งไปยังใครคนนั้นเช่นกัน ยิ้มหวานของวาทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนยิ้มแก้มปริโดยอัตโนมัติ
ตอน 3
บทที่ 3
ขณะที่วา นายแบบหนุ่มยืนโชว์ชุดราตรีสีทองอยู่นั้น ทางเดย์และเอ็มต่างลุกยืนขึ้นพร้อมกัน แล้วเอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบขนาดใหญ่มาประครอง กุหลาบสีแดงช่อใหญ่ของเดย์ประดับด้วยสร้อยเพชรหรูจากต่างแดน ทางด้านของเอ็มก็ไม่น้อยหน้า เป็นกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ส่วนด้านบนช่อกุหลาบมีซองสีชมพูเสียบอยู่ ทั้งคู่เดินออกจากเก้าอี้แทบจะพร้อมกันเช่นกัน ก่อนจะเดินตรงมายังหน้าเวที ช่างภาพข่าวจากหลายสำนักต่างกดชัตเตอร์เป็นช่วงๆ เมื่อทั้งคู่เดินถึงขอบเวที นายแบบหนุ่มหน้าหวานนั่งย่อลงรับช่อกุหลาบจากทั้งคู่พร้อมกันแล้วส่งยิ้มให้คนทั้งคู่ แสงแฟลชกระพริบรัวๆ ตกกระทบบุคคลทั้งสามจนวินาทีที่ชายหนุ่มทั้งสองเดินกลับที่นั่งจึงหยุดลง
จากสายตาของนายแบบหนุ่มที่มองคนสนิทสองคนที่มอบช่อกุหลาบให้เขาเมื่อซักครู่นี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเพราะเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปหลังจากนี้...
หลังจากเดินแบบเป็นที่เรียบร้อย นายแบบหนุ่มได้ร่วมถ่ายภาพหมู่และภาพคู่ยื่นโพสต์ท่าสวยๆ ให้บรรดานักข่าวและช่างภาพจากสำนักข่าวต่างๆ สัมภาษณ์พร้อมทั้งถ่ายภาพกันพักใหญ่ จากนั้นเขาจึงขอตัวกลับ ระหว่างที่นายแบบหนุ่มกับผู้จัดการส่วนตัวกำลังเดินกลับไปที่รถยนต์ ทันใดนั้นได้มีสายสำคัญโทรเข้ามือถือของวาพอดี
"สวัสดีครับคุณเดย์ ตอนนี้อยู่ไหนครับ" เขาทักทายปลายสายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แทนที่จะเป็นสายที่โทรหาไถ่ถาม
"ผมน่าจะถามคุณมากกว่า ว่าคุณอยู่ไหน อยู่กับใคร"
"วาไม่ได้อยู่กับใครหรอกครับ ก็อยู่กับนะสองคนนี่แหละ คุณโทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ" เขาฟังน้ำเสียงของคนปลายสายก็พอจะรู้ว่า คนปลายสายต้องมีอะไรไม่พอใจเขาอย่างแน่นอน
"เดี๋ยวผมจะไปรอคุณที่บ้านนะครับวา"
"วาว่าเราไปร้านประจำดีกว่าครับ อย่าไปที่บ้านเลย"
"ทำไมไปที่บ้านไม่ได้ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับวา"
“ไม่มีอะไรครับ วาหิวแล้วอ่า นะครับ"
"ครับ ถ้าอย่างงั้นผมจะรอที่ร้านนะครับ"
"ได้ครับ" เขากดวางสายด้วยความไม่สบายใจเล็กน้อย
"มีอะไรหรือเปล่าวา ดูหน้าเครียดๆ"
"ดูคุณเดย์ไม่ค่อยพอใจที่คุณเอ็มให้ดอกไม้วาน่ะ"
"แล้ววาจะทำยังไงต่อ"
"ก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวแวะไปที่ร้านประจำก่อนได้ป้ะ วาให้คุณเดย์ไปรอที่นั่นไม่อยากให้เขาไปที่บ้านเลย"
"ได้ซิ.."
"ขอบใจนะ"
วายุพูดจบก็มีสายของเอ็มโทรเข้ามือถือเขาตามมาอีกสาย
"ฮัลโหล... สวัสดีครับคุณเอ็ม"
"สวัสดีครับคุณวา อยู่ไหนครับเนี่ย ผมรอคุณที่หน้าบ้านได้เกือบ 10 นาทีแล้วนะครับ ถึงหรือยังครับ!" เมื่อเขาได้ยินปลายสายพูดแบบนั้น วารู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน
"คุณไปรอวาที่คอนโดดีกว่ามั๊ยครับ วากำลังขับรถไปคอนโดครับ"
"อย่างนั้นผมไปรอที่คอนโดคุณก็ได้ครับ"
"คุณเอ็มครับ สักครู่นะครับมีสายเข้าครับ"
"ครับคุณวา" นายแบบหนุ่มรีบกดพักสายแล้วโทรออกหาเดย์ทันที
"คุณเดย์ครับ วาไปที่ร้านไม่ได้แล้วนะครับ บังเอิญมีธุระด่วนครับ เดี๋ยวค่อยเจอกันวันหน้าได้มั๊ยครับ?" ปลายสายเงียบไปพักหนึ่งราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะตอบคนปลายสายมา
"ผมถึงร้านพอดีครับ คุณแน่ใจนะครับว่าไปทำธุระจริงๆ"
"จริงครับคุณเดย์ วาจะโกหกคุณทำไมแค่นี้ก่อนนะครับ"
"ถ้าอย่างนั้นค่อยนัดเจอกันอีกทีก็ได้ครับ" เขาวางสายจากเดย์ แล้วกดเลิกพักสายจากเอ็มเพื่อสนทนาต่อ
"คุณเอ็ม วาขอโทษนะครับ เมื่อครู่นี้มีลูกค้าโทรมาอยากให้วาเข้าไปแก้งานใหม่ คงไปเจอคุณที่คอนโดไม่ได้แล้วครับ เดี๋ยวค่อยเจอกันใหม่นะครับ วาขอโทษคุณจริงๆ ครับ"
"ไม่เป็นอะไรครับคุณวา เราค่อยนัดเจอกันใหม่ก็ได้ครับ รู้มั๊ยครับว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน แต่ไม่เป็นอะไรครับ หากคุณมีงานด่วนเข้ามา"
วายุรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง ท้ายที่สุดมันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ทำแบบนี้
"ขอบคุณนะครับที่เข้าใจวา"
"ครับผมเข้าใจคุณ สวัสดีคุณวา"
"สวัสดีครับ" สีหน้าของเขาแสดงออกว่าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด...
"นะวาไม่ได้ทำผิดใช่มั๊ย ที่ทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้เขาทั้งสองคนทะเลาะกัน วาทำถูกใช่มั๊ย"
"อย่าคิดมากเลย วาทำถูกแล้วเพื่อให้เกิดความสบายใจทั้งสองฝ่าย ถ้าเป็นนะนะก็ทำแบบนี้... สรุปกลับบ้านใช่มั๊ยครับ?"
"คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ ในเมื่อวาไปหาใครไม่ได้ก็คงต้องกลับบ้าน อีกอย่างวาอยากพักเต็มทีแล้ว" การตัดสินใจของนายแบบหนุ่มนับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด ณ เวลานั้น
ตารางงานของเขาเต็มทุกวัน แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะแทรกวันหยุด 1 วันของแต่ละสัปดาห์นั้นด้วย เพราะเขาคิดเสมอว่าการพักผ่อนเป็นช่วงเวลาชาร์จแบตร่างกายได้ดีที่สุด สิ่งสำคัญทุกๆ วันหยุด วาจะปิดมือถือทุกเครื่องเพื่อที่จะได้พักผ่อนได้เต็มที่ที่บ้านพักของเขา
"อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั๊ยวา?"
"วาว่าบาร์บีคิวทะเลดีมั๊ย ไขมันน้อยดี โปรตีนสูง"
"ได้เลย ไปรอที่สระว่ายน้ำเลยนะ เดี๋ยวนะเตรียมอุปกรณ์ไปทำกินตรงนั้นกัน"
"จ้า มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ"
"ได้ซิ"
ทุกวันหยุด นายแบบหนุ่มและผู้จัดการหนุ่มจะชอบหาอะไรหรือไม่ก็ทำกิจกรรมสนุกๆ กันสองคน เพื่อเป็นการพักผ่อนร่างกายซึ่งเป็นการชาร์จแบตร่างกายแบบนี้เป็นประจำ
"ติ๊งน่อง... ติ๊งน่อง…" เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นระหว่างที่ทั้งคู่กำลังสนุกกับการกินบาร์บีคิวทะเลที่เพิ่งสุกได้ที่
ตอน 4
บทที่ 4
"ไม่ต้องลุกหรอก เดี๋ยวนะไปดูเอง"
"ขอบใจนะนะ" ผู้จัดการหนุ่มวางจานและส้อมลงบนโต๊ะก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปดูหน้าบ้าน…
"อ้าว คิดว่าใครน้องกันต์นี่เอง"
"สวัสดีครับพี่นะ พี่วาอยู่มั๊ยครับ"
"อยู่ครับ นั่งเล่นที่สระว่ายน้ำน่ะ"
"ผมมารบกวนวันพักผ่อนของพี่ๆ หรือเปล่าครับ?" เด็กหนุ่มมีสีหน้าเกรงใจ
"ไ