บทที่ 13

"ผมขอโทษนะครับคุณวายุ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณกลัว สิ่งที่ผมทำก็เพื่อน้องสาวของผมเท่านั้น" เมื่อชายลึกลับเห็นว่านายแบบหนุ่มหมดสติแล้ว เขาจึงถอดหมวกไหมพรมที่ใช้อำพรางใบหน้าออก

ชายลึกลับนั่งพิจารณานายแบบหนุ่มอยู่นาน ด้วยวงหน้าที่สวยประหลาดล้ำ ขนตาดำขลับเรียงดุจแพรไหม จมูกโด่งเป็นสันสวย ตกแต่งด

บทที่ 14

"คุณธีร์" เขาร้องไห้เรียกชื่อชายตรงหน้า แล้วโผเข้ากอดคนตัวใหญ่ด้วยความหวาดกลัวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตนเอง ชายหนุ่มกอดรับพร้อมทั้งลูบปอยผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน เมื่อเขาเห็นว่านายแบบหนุ่มอาการดีขึ้นบ้างแล้ว จึงค่อยๆ ถามถึงเหตุการณ์ดังกล่าวกับเขา วาได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ชายหนุ่มฟัง จนกระท

บทที่ 15

"จี๊ดคิดถึงคุณค่ะ เลยมาหาคุณถึงที่บ้านไงคะ" หญิงสาวกล่าวพร้อมเบ้ปากลับหลังตามเคยแต่ชายหนุ่มยังคงส่งยิ้มน้อยๆ ให้หล่อนด้วยไมตรี

"ขอบคุณนะครับ"

จากนั้นข้าราชการหนุ่มก็เดินไปนั่งทำงานที่ยังค้างอยู่ที่โต๊ะทำงานอีกฝั่งหนึ่งของห้องรับแขก โดยไม่สนใจอะไรหญิงสาวเช่นแต่ก่อน จึงทำให้จี๊ดรู้สึกอึดอัด