บทที่ 74

อาเรียที่กลับเข้ามาในห้อง ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางนั่งลงบนโซฟา นาฬิกาทรายที่วางลงบนเข่านั้นช่างหนักเสียจริง

‘หากไม่ใช่เพราะนาฬิกาทรายนั่น เสียงที่ได้ยินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนดัชเชสจะออกจากสวนไปก็คงเป็นเสียงหัวเราะเยาะสินะ’

เสียงของไอซิสที่นินทาว่าหล่อนมีต้นกำเนิดเป็นคนธรรมดาจึงไม่รู้เรื่องเกี่ยว

บทที่ 75

“ท่านบารอนเวอร์บูม ฉันมีเรื่องจะบอกพร้อมกับของที่อยากจะให้น่ะค่ะ”

เขาไม่ถามด้วยซ้ำว่าอาเรียเป็นใคร เพียงแค่แสดงสีหน้าบึ้งตึงพลางผายมือไปชั้นสอง ทันทีที่อาเรียยิ้มอย่างงดงาม แก้มทั้งสองของบารอนเวอร์บูมก็แดงก่ำ

“ขึ้นไปชั้นสองได้เลยอย่างนั้นเหรอคะ”

“…อะไรนะครับ อา ใช่ครับ…”

เพราะคำถามที่ปนเสีย

บทที่ 76

“ตายจริง! …ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีคนที่ดูสง่างามแบบนั้นอยู่ด้วยค่ะ”

นัยน์ตาของแอนนี่ยังคงแวววาวระยิบระยับราวกับตกอยู่ในภวังค์ภายในรถม้าที่กำลังเดินทางกลับ

เธอเอาแต่ยกย่องชื่นชมท่านบารอนเวอร์บูมราวกับนกน้อยที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอย่างไม่ขาดสายในตอนเช้า อาเรียพูดเสริมขึ้นมาโดยกล่าวถึงเส้นผมและผิว