บทที่ 6

“ลูกไปได้ยินเรื่องนั้นมาจากที่ไหนกัน”

“อืม… เรื่องนั้น ใครเป็นพูดงั้นหรือ ลูกได้ยินมาจากไหนนะ เหมือนลูกจะได้ยินคนพูดกันมาจริงๆ นะคะ แต่ลูกนึกไม่ออกเลยค่ะ”

ในตอนแรกอาเรียคิดจะอ้างว่าเธอได้ยินมาจากซาร่า แต่หากอ้างชื่อซาร่าไปแล้วท่านเคานต์อาจจะไปถามกับซาร่าโดยตรงได้ จึงอ้อมแอ้มด้วยการยิ้มตอบกลั

บทที่ 7

หลังจากที่ท่านเคานต์ออกเดินทางไปได้ไม่กี่วัน เคนก็กลับมายังที่วิทยาลัย แม้ว่าเขาจะกังวลเป็นอย่างมากกับการต้องปล่อยให้มิเอลอยู่ลำพังท่ามกลางสองแม่ลูก แต่เพราะอาเรียสงบเสงี่ยมขึ้นต่างจากแต่ก่อน จึงเหลือไว้เพียงความอาลัยอาวรณ์แล้วนำตนเองขึ้นรถม้ากลับมา

แม้ว่าเคนจะไม่ได้รู้สึกดีต่อลูกและภรรยาใหม

บทที่ 8

แน่นอนว่าไม่มีใครว่ากล่าวอาเรีย คนเดียวที่สามารถตำหนิเธอได้คือท่านเคานต์ที่ในตอนนี้ออกเดินทางขึ้นไปยังทิศเหนืออันห่างไกล ส่วนเคนก็กลับไปที่สถานศึกษาแล้วด้วย

เคาน์ติสก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องต่อว่าเธอ ส่วนมิเอลที่ไม่มีคนคอยเข้าข้างอยู่ด้วย ยิ่งไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย

“ขึ้นชื่อว่าเด็กแล้ว