ตอน 1
คืนบาปรักในชาตินี้ให้เธอ
บทที่ 1 อาหารค่ำมื้อสุดท้าย
เฌอริน พูดว่าความต้องการของฉันลึกมากเกินไป หากฉันมีชีวิตอยู่ แต่ฉันไม่สามารถโอบกอดนายได้ ฉันจะเป็นบ้า
ทุกคนมีความต้องการ และความต้องการของเฌอริน ก็คือ ธาม
และเฌอรินหลงอยู่ในความต้องการมากเกินไป จนกลายเป็นความหลงใหล และความหลงใหล ทำร้ายคนอื่น และทำร้ายตัวเอง
เฌอริน ไม่สนใจว่าจะทำร้ายตัวเอง แต่เป็นห่วงว่าจะทำร้ายเขา และทำร้ายคนอื่น เมื่อเธอเข้าใจเหตุผลนี้ เธอได้ตัดสินใจปล่อยมือ ที่ใครก็คิดไม่ถึงว่า เธอจะปล่อยเขาให้เป็นอิสระ
และตามที่เธอบอกไว้ว่า หากเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่สามารถโอบกอดธามไว้ได้ เธอก็จะบ้า เมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน แสงสวยงามส่องประกายทั่วท้องฟ้ายามเย็น เฌอรินที่เหนื่อยมากเกินไป นอนอยู่ในอ่างอาบน้ำเลือด ในอพาร์ตเมนต์ของเธอเงียบ ๆ ใบหน้าของเธอสงบสุขเป็นอย่างมาก เธอคิดว่า ในที่สุดเธอก็จบความรักนี้ ที่ไม่สามารถรับมาไว้ในอ้อมกอดได้สักที
ธามได้รับเสรีภาพที่ฝันมานาน แต่ได้ทำเธอหล่นหายไป จึงค่อยพบว่า การดำเนินชีวิต ทำไมถึงกลายเป็นสิ่งที่น่าเบื่อ เหมือนเขาสูญเสียสิ่งที่สำคัญมากที่สุดไป เฌอริน เขาเสียใจแล้ว
เฌอริน อยู่ในครัวทำอาหารมื้อเย็นครั้งสุดท้ายให้กับคนๆนั้น แม้ว่าอาหารที่เธอปรุงคนๆนั้น จะไม่เคยทานเลยสักคำ
เฌอริน กวนโจ๊กร้อนในหม้อ มุมปากของเธอ ยกขึ้นหัวเราะเยาะตัวเอง โจ๊กนี้เธอใช้เวลาต้ม ห้าถึงหกชั่วโมง จึงได้รสชาติอร่อยไม่เลี่ยน แต่ถึงแม้ว่าจะใช้ใจในการปรุงอย่างนี้ แล้วยังไงล่ะ ? "
คนๆนั้นจะไม่ทานอาหารที่เธอทำสักคำ เธอเคยเห็นกับตาว่า คืนหนึ่งคนๆนั้นหิวแล้ว เขาทานมาม่าคัพ จัดการกับความหิว เขายอมทานมาม่า แต่ไม่ทานอาหารที่เธอทำสักคำ
ใต้แสงไฟ สีหน้าของเฌอรีนขาวซีดเล็กน้อยจากการ อยู่ดึก มองเวลา 23นาฬิกา 58นาที อีกสองนาที คนๆนั้นก็ควรกลับมาแล้ว
24:00 นาฬิกาตรง เสียงเปิดประตูใหญ่หน้าบ้านเล็ดลอดเข้ามา เฌอรินมองนาฬิกาข้อมือ จริงๆด้วย 24:00 ตรง ไม่เกินหนึ่งนาที และ ไม่น้อยกว่าหนึ่งนาที ในดวงตาลึกๆของเธอเผยความเยาะเย้ยตัวเองออกมา
เธอบังคับให้คนๆนั้น ต้องกลับมาทุกวัน ค้างข้างนอกไม่ได้ คนๆนั้น จึงเลือกจะกลับมาในเวลา 24:00นาฬิกา ทุกคืน เขาก้าวเข้ามาในบ้าน
“ กลับมาแล้ว ก็ทานข้าวนะ ฉันทำซี่โครงหมูที่นายชอบทานด้วยล่ะ ยังมีข้าวต้มที่ทำจาก ไก่ดำเห็ดหอม “ เฌอรินพูดแล้วหันหลังเดินไปที่โต๊ะอาหาร
อยู่ๆความอุ่นก็ปะทะเข้ากับใบหู ลำคอถูกลมร้อนๆเป่าใส่ “ นายหญิงชัชวาลไพศาล 24:00 พอดีเลย “ ธาม พูดเยาะเย้ยด้วยเสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่ ติดใบหูเธอ
“ ฉันทำตาม สัญญานั้นทุกอย่างเลยนะ ทำตามคำขอของนายหญิงชัชวาลไพศาลทุกอย่าง ด้วยความจริงใจ ทำตามคำสั่งของนายหญิงชัชวาลไพศาล ทุกอย่าง หึ “
คล้าย น้ำแข็งแหลมคม！
ไม่ทันได้ระวังตัว ทิ่มแทงจนหัวใจของเฌอรินเจ็บปวด
เฌอรินกำหมัดแน่น สายตามีความเจ็บปวดให้เห็นเล็กน้อย ปรากฎความเศร้าโศก ออกมา
7 ปีแล้ว จนถึงตอนนี้ เธอนึกว่าเธอควรจะชินตั้งนานแล้ว สายตามีความเยาะเย้ยตัวเองยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
กดความเจ็บปวดในใจไว้ “ ทานโจ๊กหน่อยไหม กลิ่นสุราทั่วกายแบบนี้ วันนี้ดื่มกับลูกค้าไปมากเลยสินะ ทานโจ๊ก ให้กระเพาะสบายหน่อย ” เธอพูดพร้อมตักโจ๊กไก่ดำให้ธามถ้วยหนึ่ง
ธามเดินไปถึงหน้าโต๊ะอาหารอย่างไม่รู้สึกรู้ร้อนรู้หนาว นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะสองครั้ง ท่าทางเหมือนนักเลง ตามด้วยยกช้อนขึ้นมา ดวงตาเฌอรินส่องประกายขึ้นมา ความดีใจปรากฎให้เห็นแล้วสะลายหายไปอย่างรวดเร็ว อาหารที่เธอทำ เขาไม่เคยทานเลยสักครั้งเดียว
ธามจับความดีใจใต้ดวงตาของเฌอรินได้ สายตาเย็นชาเยาะเย้ยถูกส่งไป แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว “คร้าง” ช้อนในมือเขาถูกโยนลงไปในถ้วยเล็กๆ มองไปทางเฌอรินอย่างสะใจ
“ นายหญิงชัชวาลไพศาล เธอไม่ขยะแขยงหรอ ? ทุกวัน ทุกวัน จะแกล้งแสดงละครว่ารักกัน ” สายตาเขามองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วกลับมามองเฌอรินที่สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย คำพูดตรงๆ เผยความฝันเล็กๆของเฌอรินที่เธอสร้างขึ้นมาให้หายไป
“ 7 ปีมานี้ ฉันเคยทานอาหารที่เธอทำสักคำไหม ? ” ธามหันหลังช้าๆ “ ตลก ! ”
เฌอรีนยืนอยู่ใต้แสงไฟ แสงไฟสะท้อนทำให้หน้าของเธอ ยิ่งขาวซีดขึ้นไปอีก
ตอน 2
บทที่ 2 ความเกลียดที่เขามีต่อเธอ
อยู่ๆก็เกิดความเงียบขึ้นมา ผู้ชายเดินตรงไปที่บันได
เสียงหญิงสาวดังมาจากข้างหลัง “ นายเคยรักฉันไหม ? แม้ว่าจะน้อยมากๆ ? ” ความหวังอย่างต่ำต้อย ผ่านมากับคำพูด อย่างซ่อนไม่อยู่
ร่างกายของเฌอริน ยืนสั่นน้อยๆ อยู่ที่ใต้แสงไฟห้องรับแขก ธาม นายเคยรักฉันไหม ?
คำตอบนั้น
“ นายหญิงชัชวาลไพศาล รู้คำตอบอยู่ไม่ใช่หรอ ? ระหว่างเรามีแค่สัญญา ไม่มีอย่างอื่น รัก ? นายหญิงชัชวาลไพศาลพูดเล่นหรือเปล่า ? ” ชายหนุ่มพูด
เสียงหัวเราะเบาๆ เข้าสู่หูของเธอ
เฌอรินยกมือขึ้น ใช้แรงกดหน้าอกด้านซ้าย สีหน้า ขาวซีด คำตอบนั้น เธอรู้ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอ ? ยังคงหวังน้อยๆ โง่ เฌอริน เธอโง่จริง ！
“ ธาม ใน 7 ปีมานี้ ที่จริงแล้วที่นายยินยอม นายยอมอยู่กับฉัน นายยอมกลับมาบ้านโดยไม่ค้างคืน พวกนี้ของพวกนี้ แค่เพราะ 7 ปีก่อนที่เราเซ็นสัญญาใบนั้นใช่ไหม ? ”
เมื่อได้ฟังคำพวกนี้ ธามหันหลังกลับ คล้ายกับพูดเล่นพร้อมขมวดคิ้วว่า
“ นายหญิงชัชวาลไพศาล ตั้งแต่ 7 ปีก่อนที่ฉันขอความช่วยเหลือจากเธอ ขอให้เธอช่วย อายู โดยการบริจาคเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือด แต่ว่าเธอกลับเอาชีวิตน้องสาวคนเดียวของฉัน บังคับให้ฉันเซ็นสัญญานั่น ตอนที่ใช้เงื่อนไขในการแต่งงาน เธอก็ควรจะรู้ สำหรับเธอ ฉันนอกจากเกลียดแล้วยังคงเกลียด ”
เฌอรินรู้สึกแค่ว่า หนาวเหน็บ คล้ายร่างกายอยู่ท่ามกลางน้ำแข็ง เลือดผากบนใบหน้า หายไปหมด เธอมองเห็นความรังเกียจ จากในตาของธามอย่างชัดเจน สายตารังเกียจของเขา ไม่ว่าจะยังไง เฌอรินก็ไม่สามารถรับไว้ได้
หัวใจเจ็บปวดอย่างมาก ธามรังเกียจเธอ !
นี่ทรมานมากกว่าเขาเกลียดเธอซะอีก
“ หึ จริงๆแล้วเป็นเพราะ สัญญาหรอกหรอ ? ”
เธอหัวเราะเบาๆ ปิดเปลือกตาลง แล้วลืมตาขึ้นทันที บนใบหน้าซีดเซียว อยู่ๆแก้มสองข้างก็แดงขึ้นมาทันที อย่างไม่ปกติ 7 ปีมานี้ ดวงตาคู่นั้น ที่เหมือนกับมีและไม่มีความเศร้าและความคาดหวัง อยู่ในตาคู่นั้น บ่อยๆ ตอนนี้ เวลานี้ สดใสจนน่าตกใจ
ธามนิ่งอึ้งไป !
ดวงตาคู่นี้ ที่มีความรู้สึกต่างๆอมอยู่ในนั้น สดใสจนน่าตกใจ สุกใสจนเขาละสายตาออกไปไม่ได้ !
ใบหน้าของเฌอรินใบหน้านี้ อยู่ในสายตาเขา มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
เธอยกมุมปากขึ้นช้าๆ ยิ้มออกมาอย่างงดงาม ไม่เหมือนกับ เฌอรินมากๆ แต่ เธอในตอนนี้ อยู่ตรงหน้าเขา ตัวเป็นๆ
7 ปีมานี้ ไม่เคยจะเป็นอย่างนี้ ที่เฌอรินจะมีความสุขมากอย่างนี้มาก่อน 7 ปีมานี้ ที่ต้องเห็นเฌอรินที่เขาเกลียด 7 ปีมานี้ ที่เขาขยะแขยงเฌอริน ตอนนี้เวลานี้ กลับมองแล้ว สามารถทำให้ผู้คนอื่นๆหลงไหลได้ !
ธามไม่รู้สึกตัวไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงอย่างบังคับไม่อยู่ แต่ ธามยังคงเป็นธาม แค่ช่วงที่เวลากระพริบตา ก็เปลี่ยนเป็นสงบ ละสายตาจากใบหน้าของเธออย่างไม่แยแส
แต่ แค่เขาไม่รู้ วันนี้ที่เขามองเฌอรินชั่วครู่นี้ ในหลายค่ำคืนต่อๆไป จะอยู่ในความฝันของเขา ไม่สามารถไล่ไปไหนได้ และไม่สามารถมองได้อีกแล้ว เสียใจที่ไม่มองเธอให้นานนี้
รอยยิ้มของเฌอรินยิ่งงดงามมากขึ้น เอ่ยเสียงเบาว่า “ เนื่องจากเป็นเพราะสัญญานั่น ” รอยยิ้มมุมปากเธอกว้างมากขึ้น 7 ปีมานี้ ครั้งแรกที่เงยหน้าขึ้นสูง มองเขาอย่างหยิ่งผยอง “ ธาม กอดฉัน ”
ลูกตาสีดำสนิทของผู้ชาย หดตัวลงอย่างฉับพลัน !
“ เธอพูดว่าอะไรนะ ? ” ชายหนุ่มหรี่ตาลงทันที มองไปด้านข้าง ถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ
เฌอรินก้าวไปหาธามทีละก้าว ทีละก้าว ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอเขย่งตัวขึ้น ยกมือขึ้นช้าๆ กอดคอของชายหนุ่มไว้ “ ฉันพูดว่า เอาฉัน ”
สายตาของชายหนุ่ม เฉียบคมขึ้นทันที มือสองข้าง เลื่อนไปที่เอวบางคอดกิ่วอย่างช้าๆ แล้ววางมือไว้บนเอว “ หึ ” เสียง “ หึ ” นี้ มีความดูถูกผสมอยู่ด้วยอย่างไม่ปิดบัง
เฌอรินหายใจล่าช้า ความเจ็บปวดในสายตาลึกๆ ผ่านหายไป กำหมัดแน่น บังคับตัวเองไม่ให้สนใจความเจ็บของหัวใจ บังคับตัวเอง ไม่ยอมถอนตัวกลับ ตอนอยู่ตรงหน้าเขา
รอยยิ้มสดใส ยิ่งสดใจมากขึ้นไปอีก เฌอรินเอ่ยว่า “ อย่าลืม สัญญาฉบับนั้น นายต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง ” เธอมองธามโดยไม่กระพริบตา พยายามให้รอยยิ้มของเธอร่าเริงมากที่สุดอย่างสุดกำลัง ความสดใสในดวงตาเธอ ยิ่งสดใสมากยิ่งขึ้น “ ธาม ฉันต้องการให้นายกอดฉัน ! ”
อยู่ๆที่เอวก็รู้สึกแน่นขึ้นทันที ยังไม่ทันตกใจ เธอถูกเขาแบกไว้บนไหล่ กลับหัวกลับหาง ก้าวยาวไปยังห้องนอนชั้นสอง
ตอน 3
บทที่ 3 เรื่องที่บ้าคลั่ง
บนเตียงนุ่ม ร่างสองร่าง กอดกันและกัน แนบชิด สนิทติดกัน อย่างใกล้ชิด
เฌอรินกอดคอของธามแน่น “ เร็วหน่อย เร็วกว่านี้ ” คำพูดอย่างนี้ 7 ปีมานี้ เธอไม่เคยพูดคำพูดพวกนี้ออกมาเลยสักครั้ง
ขนตาของเธอ กระพริบช้าๆ
ชายหนุ่มอยู่บน ได้ยินปุ๊ป ร่างกายหยุดไปทันที แล้วตามด้วยทับลงบนไหล่บอบบางเล็กของหญิงสาวอย่างแรง ริมฝีปากบางพูดอย่างดูถูกว่า “ นายหญิงชัชวาลไพศาล ร่านจริงๆ ”
ตามหลังของคำพูดนี้ เอวแกร่งของชายหนุ่มกระแทกลงไปอย่างหนักๆ “ แต่ก็ตามที่เธอหวัง ” พูดจบปั๊ป เพิ่มความเร็วอย่างรุนแรง
ขนตาของเฌอรินกระพริบ ไปมา เหมือนกับไม่ได้ยิน แต่มือที่คล้องคอของธามไว้ ยิ่งใช้แรงกักกอดเขาแน่นขึ้น คล้ายกับใบไม้แผ่นหนึ่งที่ลอยอยู่บนทะเล โคลงเคลงไปมา อย่างกับจะคล่ำลงไปในน้ำได้ตลอดเวลา
“ ธาม กอดฉัน กอดฉัน กอดฉัน ! ” หญิงสาวบนเตียงเหมือนกับบ้าไปแล้ว “ ธาม ! กอดฉัน ! กอดฉัน ! กอดฉัน กอดฉัน กอดฉัน ! ”
คำที่บอกว่า กอดฉัน นับไม่ถ้วน ริมฝีปากที่ซีดเผือก เพราะเขาจึงแดงจัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหญิงสาวบอกว่า กอดฉัน อย่างนับไม่ถ้วน หรือเปล่า ตื่นเต็นจนชายหนุ่มเอง ก็เข้าร่วมการร่วมรักอันบ้าคลั่งนี้ ธามแค่รู้สึกว่า ผู้หญิงใต้ร่างนี้ วันนี้ไม่เหมือนกับวันอื่นๆ ไม่เคยกระตือรือร้นและบ้าคลั่งอย่างนี้มาก่อน !
อยู่ๆมือที่คล้องคอของธามไว้ ก็ดันศรีษะของเขาลงมา “ ธาม ฉันรักนาย ”
“ ธาม ฉันรักนาย ฉันรักนาย ฉันรักนาย ! ” เธอคำราม ตะโกน อย่างเสียงดัง จนเสียงแหบแห้ง
เฌอรินวันนี้ กระตือรือร้นมากเกินไป ปลดปล่อยมากเกินไป บ้าคลั่งเกินไป !
ไม่เหมือนกับเธอ ใน 7 ปีนี้ เธอในตอนนี้ สดใส ร่าเริง คล้ายกับจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด ก็จะแผดเผาความกระตือรือร้นในร่างให้มอดไหม้ไป
แมลงเม่า บินเข้าหาไฟ ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น !
เอวหนาแกร่ง ของธามยังคงใช้แรงในการขยับเข้าออก ใบหน้ายังคงเหลือไว้แต่ ความสงบเงียบ
เฌอรินกัดริมฝีปาก เธอกอดธามไว้ “ ธาม ! บอกรักฉัน ! ” ดวงตาเธอเปือกชื้น แต่ยังมองเขาอย่างมีหวัง
“ หึ ” ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา ไม่เห็นด้วย และไม่ปฏิเสธ
เฌอรินมุดศรีษะเข้าไปในลำคอของเขาทันที อ้าปาก ใช้แรงกัดลงไป “ บอกรักฉัน ! ” เธอในวันนี้ นอกจากบ้าคลั่งอย่างร้ายแรงแล้ว และยังดื้อดึง อย่างรุนแรงอีกด้วย !
ธามเงยศรีษะขึ้นทันที “ เธอบ้าไปแล้วหรือไง ? ” สายตาเขาเย็นชา
แต่เฌอรินไม่สน อ้าปากยังคงกัด เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ สาตายังคงดื้อดึงและหวาดระแวง “ บอกรักฉัน ! ”
เธอบ้าไปแล้วจริงๆ ! คน บ้าเท่านั้นที่ทำอย่างนั้นได้ คน บ้าเท่านั้นที่จะเลือกทำอย่างนี้ได้
“ รู้จักพอแล้วก็หยุดซะ ”
ยังคงกัดอย่างแรงอีกครั้งหนึ่ง “ พูด บอกรักฉัน ! ”
ธามขมวดคิ้วมุ่นหลบ
“ ไม่อนุญาติให้หลบ ! ” เฌอรินใช้แรงมหาศาลคล้องคอของผู้ชายไว้ไม่ให้หันไปไหน “ นายอย่าลืมสิ 7 ปีก่อน นอกจากจดทะเบียนสมรสแล้ว ยังเซ็นสัญญาฉบับนั้น นาย ธาม ชัชวาลไพศาล ต้องทำตามคำขอร้องของฉันทุกประการ ! ”
7 ปีมานี้ ครั้งแรกที่เฌอรินนำสัญญาฉบับนั้น ที่มีแต่พวกเขาสองคนรู้ มาข่มขู่ธาม
ธามมองเธออย่างสังเกต ไม่หลบสายตาเธออีก
“ บอกรักฉัน ธาม ชัชวาลไพศาล บอกรักฉัน ” เฌอรินยังคงไม่ยอม ขนตากระพริบเบาๆ หากเป็นเช่นนี้ สัญญาที่ควรตายฉบับนั้น สำคัญกับเขาขนาดนั้น ได้รับความสำคัญจากเขามากมาย หึ ภายในปากมีรสขม เงยหน้า กัดฟันพูด “ นี่ก็ใช่ ความต้องการของฉัน ธาม ชัชวาลไพศาล บอกรักฉัน ! คำเรียกร้องของสัญญา นาย ธาม ชัชวาลไพศาล ต้องทำตามความต้องการของฉัน เฌอริน พัชรกานต์กุล ! ”
ชายหนุ่มจับเอวคอดกิ่วของเธอแน่น ช่วงเอวกระแทกลงไปอย่างแรง !
เฌอรินตายิ่งแดงก่ำ อ้าปาก กัดลำคอของเขาโดยแรง จนฉีก “ พูด ! พูดสิ ! ”
ร่างของชายหนุ่ม ที่อยู่บนร่างเธอ เพิ่มความเร็วไม่ยอมหยุด ปล่อยให้เธอกัดคอของเขาอย่างไม่คิดจะห้าม จากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเขา สามารถดูออกได้ว่า เขาเจ็บจากคมเขี้ยวที่เธอกัด แต่เขาก็ไม่หลบ
ความรู้สึก ไม่ยอม ไม่พอใจ บังคับ ที่อยากได้ยินคำๆนั้นจากปากเขา ทำให้เธอ ต้องการอยากจะได้ยินคำๆนั้นจากปากเขาให้ได้ จึงกัดเขาอย่างแรงอีกครั้งหนึ่ง !
“ พูด ! พูดว่ารักฉัน ! นายพูดสิ ! ”
ตอบรับเธอคือ ชายหนุ่มไม่หลบ ไม่หนี ตามใจให้เธอกัดเขา และ การครอบครองอย่างหยาบโลน !
“ ธาม พูดว่ารักฉัน ” เสียงของเธอเบาลงไป “ ขอร้อง คำโกหกก็ได้ ” เสียงพูดของเฌอริน สั่น อย่างไม่มีแรง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงบังคับในเสียงหอบหายใจ ค่อยๆหยุดลง เฌอรินมองเลือดเปื้อนลำคอตรงหน้า ลำคอเต็มไปด้วยรอยฟันของเธอ กลิ่นคาวเลือดในปาก ยังคงเตือนให้เธอรู้ว่า ชายหนุ่มบนร่าง แค่โกหก ยังไม่ยอมโกหกเพื่อเธอสักครั้ง
แม้ว่าลำคอจะถูกกัดจนเป็นแผล แม้ว่าจะนำสัญญาฉบับนั้นออกมาพูด ตลอดชีวิตนี้เธอ เฌอริน พัชรกานต์กุล ก็ไม่สามารถได้ยินคำๆนั้นจากปากเขา แม้ว่าจะเป็นคำโกหกก็ตาม เขายังไม่ยอมพูดให้เธอได้ฟัง
เมื่อกิจกรรมส่ายเอวเสร็จสิ้นลง ชายหนุ่มลุกออกจากร่างของเธอ ลงเตียง ยืนอยู่ข้างเตียง ริมฝีปากด้านข้างยกยิ้ม “ ความต้องการของนายหญิงชัชวาลไพศาล ฉัน ธาม ชัชวาลไพศาล ทำตามทุกประการ ไม่ทราบว่า การร่วมรักครั้งนี้ ผมทำให้นายหญิงชัชวาลไพศาลรู้สึกสบาย พอใจ มีความสุขได้ไหม ? ” พูดจบ สายตาแสดงความดูถูก็ปรากฎออกมา หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป
เสียงกระเซ็นของน้ำ ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องน้ำ สีหน้า เฌอริน พัชรกานต์กุลซีดเผือดไปหมด !